Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Κατά λάθος γεράσαμε...



Κατά λάθος γεράσαμε...
Μακρυνή -σχεδόν στο χώρο του μυθικού- η εποχή που ήταν ν' αλλάξουμε τον κόσμο αλλά μια μέρα, τρέχοντας, στραμπουλήξαμε το πόδι και έτσι χάσαμε το ραντεβού με την Ιστορία. Ως νέοι και ανυποψίαστα αισιόδοξοι... Κι αυτό είναι ένα αγαπημένο τραγούδι, το Princesa του Fabrizio de Andrè, * που αναφέρεται στην πραγματική ιστορία του Fernandinho Farias de Albuquerque, ενός νεαρού trans από τη Βραζιλία που περιπλανήθηκε σε δρόμους βασανιστικών ιατρικών επεμβάσεων, πορνείας, εκμετάλλευσης, φυλακής, ναρκωτικών, Aids…, αναζητώντας την σεξουαλική του ταυτότητα και μια φυσιολογική ζωή. Στη φυλακή γνωρίστηκε με τον Maurizio Jannelli, πολιτικό κρατούμενο, μέλος των ΕΤ, ο οποίος τον βοήθησε να γράψει την αυτοβιογραφία του η οποία εκδόθηκε στην Ιταλία και την Βραζιλία. Βασισμένη σ’ αυτό το βιβλίο είναι και η ταινία Princesa του Henrique Goldman (2001) [http://zagria.blogspot.com/2008/07/fernanda-farias-de-albuquerque-1963.html] Κι αυτό μια παλιά ιστορία, δηλαδή.
* Από το album Anime salve. Στη δ/ση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού Fabrizio De Andrè: Princesa - Testo Lyrics - Video Testi Canzoni e Video Musicali
Princesa

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Περί εγκληματικότητας και άλλων δεινών… Στα σκαριά Οργανισμός για την εγκληματικότητα ΑΝΤ1 13 Μαρ., ανανέωση: 14 Μαρ. Οργανισμό για την εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας, προανήγγειλε από τη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός για θέματα Δημόσιας Τάξης, Χρήστος Μαρκογιαννάκης. Ο κ. Μαρκογιαννάκης παραδέχτηκε ότι υπάρχει μεγάλη εγκληματικότητα, πορνεία, εμπόριο ναρκωτικών και παρεμπόριο που έχουν φέρει σε απόγνωση τους κατοίκους. «Κάνουμε μια προσπάθεια θεσμοθέτησης ενός οργανισμού, ο οποίος θα διαχειριστεί το πρόβλημα του κέντρου των Αθηνών, διότι με την ύπαρξη πολλών συναρμοδίων φορέων είναι σχεδόν αδύνατος ο συντονισμός και το πρόβλημα παραμένει άλυτο», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Μαρκογιαννάκης. http://news.pathfinder.gr/greece/politics/538169.html Αλλαγή προσανατολισμού όσον αφορά στην αστυνόμευση του κέντρου της Αθήνας με την υιοθέτηση νέων αυστηρότερων μέτρων αλλά και επίσημο αίτημα για τη συνδρομή της βρετανικής Σκότλαντ Γιαρντ και των Αμερικανικών αρμοδίων υπηρεσιών είναι οι πρώτες, άμεσες κινήσεις της κυβέρνησης για την πρόληψη και την καταστολή των βίαιων επεισοδίων και των βανδαλισμών, που λαμβάνουν συχνά πυκνά χώρα στην καρδιά της πρωτεύουσας. «Η συνεργασία διαφόρων υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας με ξένες αντίστοιχες υπηρεσίες υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει και γίνεται στο πλαίσιο της προσπάθειας για περισσότερη αποτελεσματικότητα» επεσήμανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευάγγελος Αντώναρος, ο οποίος προσέθεσε ότι η αστυνομία επανασχεδιάζει τη δράση της, εν όψει των νέων δεδομένων, μεταξύ των οποίων και του νέου τρόπου, που φαίνεται να δρουν τα μέλη απειροελάχιστων μειοψηφιών. Αναφορικά με το πανεπιστημιακό άσυλο, ο κύριος Αντώναρος τόνισε ότι για την κυβέρνηση η σχετική ρύθμιση είναι επαρκής ως έχει σήμερα. «Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έχουν εμπεδώσει στο μέσο Έλληνα πολίτη την αίσθηση ότι η πολιτεία δε μπορεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα δικαιώματα του στη ζωή, την περιουσία του και στη δυνατότητα να περπατά στους δρόμους της πόλης του χωρίς φόβο» επεσήμανε ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος χαρακτήρισε το φόβο και την ανασφάλεια διαβρωτικά στοιχεία για τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. «Ο κύριος Καραμανλής θα καταγραφεί στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός της ανασφάλειας» υποστήριξε ο κύριος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος επετέθη στην κυβέρνηση λέγοντας ότι αντί να βελτιώσει το επίπεδο ασφάλειας του έλληνα πολίτη, επέλεξε να το κατεδαφίσει μέσω πελατειακών προτιμήσεων και κομματικών τοποθετήσεων. Κάλεσε, μάλιστα, την κυβέρνηση να συναινέσει στο αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για σύσταση διακομματικής επιτροπής για την Ελληνική Αστυνομία στη Βουλή. «Δεν θα δικαιολογήσουμε με πρόσχημα το κυνήγι της εγκληματικότητας να αυξηθεί η κρατική καταστολή εναντίον των αγωνιζόμενων εργαζομένων και του λαικού κινήματος» τόνισε η γγ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, η οποία χαρακτήρισε σε κάθε περίπτωση υπαρκτό το πρόβλημα της ανασφάλειας από την έξαρση της εγκληματικότητας. Τέλος για αδυναμία της ηγεσίας της αστυνομίας και για ανικανότητα της κυβέρνησης έκανε λόγο σε ανακοίνωση του ο ΛΑΟΣ.
Για τη newslink Σπύρος Μουρελάτος http://www.i-live.gr/2009/03/17/measures-defeat-criminality/ ΠράξηvsΘεωρία Αν θα έπρεπε να μιλήσει κανείς σήμερα για την επικρατούσα στον ακαδημαϊκό χώρο Εγκληματολογία σε διεθνές επίπεδο, θα ήταν δύσκολο να αποσυνδέσει τη θεωρία, τον τρόπο διδασκαλίας και τα βασικά ερευνητικά της αντικείμενα από το χώρο της λεγόμενης αντεγκληματική πολιτικής -ή, σωστότερα, από τον «πόλεμο κατά του εγκλήματος»: Η βιομηχανία ελέγχου του εγκλήματος ασκεί ηγεμονική επίδραση στην ακαδημαϊκή εγκληματολογία. Οι «πόλεμοι» κατά του εγκλήματος, των ναρκωτικών, της τρομοκρατίας, και τώρα της «αντικοινωνικής συμπεριφοράς» απαιτούν γεγονότα, αριθμούς, ποσοτικά δεδομένα και πορίσματα […] Απαιτούν «ισχυρά» γεγονότα και «χειροπιαστές» αποδείξεις (Hayward & Young, 2004: 261-262, “Cultural Criminology. Some notes on the script”, στο Theoretical Criminology, vol. 8(3), special issue: 261-262) Μια εικόνα της «εμπλοκής», όπου τα όποια θεωρητικά ανοίγματα, χάνονται σ’ ένα ορυμαγδό κανονιστικών προτάσεων, αξιωματικά διατυπωμένων, είχα σήμερα το πρωί από μια πολύ σύντομη περιήγηση στο διαδίκτυο: βάζοντας στην αναζήτηση την λέξη «εγκληματικότητα», είχα ένα τεράστιο αριθμό αναφορών, κείμενα τα οποία βρίθουν ανακριβειών, απλουστεύσεων, στερεοτυπικών αναφορών σ’ αυτά «που ξέρει ο καθένας». Στην δε συμμετοχή των «ειδικών», παρατήρησα ότι οι κατηγορίες διευρύνθηκαν εξαιρετικά, παράγοντας ένα λόγο στη λογική του «κάπου πήγα, κάποιον είδα, κάτι μου ‘πε να σας πω» -λίγη πολιτισμική σύγκρουση από εδώ, κάτι από θεωρίες ελέγχου από εκεί, ο καθείς που διαθέτει πρόσβαση στα μέσα ως «ειδικός του κάτι» μπορεί να διατυπώσει την έγκυρη γνώμη που διαμόρφωσε φυλλομετρώντας τον ξένο τύπο… Τσουβαλιάζονται, λοιπόν, σ’ ένα ασύνδετο και συχνά ασυνάρτητο λόγο, ερμηνείες και κατηγορίες εγκληματικότητας, οι οποίες όμως συνοψίζονται στο ιδεολόγημα ότι το έγκλημα είναι η αρνητική όψη της κοινωνικής συναίνεσης και η ποινή μια υπερ-ιστορική κατηγορία που λειτουργεί ως προστατευτική δομή. Αυτό «που ο καθένας ξέρει», δηλαδή. Αυτό που υπαγορεύει ο «κοινός νους». Δεν θα αυθαιρετούσα, λοιπόν, αν έλεγα ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η εικόνα που προέκυψε δεν είχε να κάνει με την εγκληματικότητα αλλά με την προβαλλόμενη πίεση να σχεδιαστούν άμεσα, χειροπιαστά αποτελέσματα στο επίπεδο της αντεγκληματικής πολιτικής. Πίεση η οποία ορίζει την agenda των θεμάτων και συναρτάται με μια στάση περίπου περιφρόνησης της θεωρητικής δουλειάς, ως μη μετρήσιμης ή άμεσα εφαρμοστέας. Όμως ακόμα και το [ούτως ή άλλως προβληματικό] πεδίο της αντεγκληματικής πολιτικής, απογυμνωμένο από μια θεωρητική υποστήριξη, ένα θεωρητικό corpus γύρω από το έγκλημα και την ποινή, συνιστά ένα υπονομευόμενο πεδίο, με την έννοια ότι μεταφέρει τη συζήτηση σ' ένα πλαίσιο όπου ηγεμονεύει η ρητορική περί νόμου και τάξης: κλείσιμο λογαριασμών, νομιμοποίηση αποκλεισμών. [ο εποικοδομητικός περίπατος στο διαδίκτυο και οι συνακόλουθες σκέψεις με ωθούν να εκτραπώ στις κάτωθι προτάσεις κειμένων: BAUMAN Z., Σπαταλημένες Ζωές. Οι απόβλητοι της νεωτερικότητας, μτφ. Μ. Καρασαρίνης, Αθήνα: Κατάρτι 2005, AGAMBEN G., Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή, μτφ. Π. Τσιαμούρας, Αθήνα: Scripta 2005,K. BECKETT and B. WESTERN, «Governing Social Marginality. Welfare, Incarceration and the Transformation of State Policy», στο Punishment & society, vol. 3 (1) 2001, MELOSSI, D. Controlling Crime, Controlling Society, Polity Press, 2008]

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Ποιος σκοτώνει τους αλλοδαπούς στο χαντάκι της Πέτρου Ράλλη; [από το tvxs] Τρεις μετανάστες νεκροί κάτω από πανομοιότυπες συνθήκες: ξημερώματα του Σαββάτου, πεσμένοι στο χαντάκι που βρίσκεται στο Βοτανικό, 600 μέτρα από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη. Στις 24 Οκτωβρίου, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου, βρέθηκε νεκρός μέσα στο χαντάκι ο Πακιστανός Μοχάμεντ Ασράφ. Στο ίδιο σημείο, στις 6 Δεκεμβρίου, βρέθηκε αναίσθητος ο 24χρονος Μαζίρ, ο οποίος παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση στην εντατική για τρεις μήνες και ξεψύχησε εχθές. Στις 3 Ιανουαρίου ανακαλύφθηκε το πτώμα του Τζχαντζιρ Ηοσίν, από το Μπαγκλαντές, που έχασε τη ζωή του υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες, ξημερώματα Σαββάτου. Ο τόπος, η μέρα, οι συνθήκες κοινές... μα οι αρχές σιωπούν….. [περισσότερα στο http://www.tvxs.gr/v8034] NON – PERSONE [i]
Αν τα προβλήματα νομιμοποίησης των μεταναστών τους εξαιρούν από την κανονικότητα του πολίτη και τους καθιστούν «μη-πρόσωπα», τους καθιστούν «ο κανένας» -και όχι βέβαια με την ομηρική έννοια της επινοητικότητας του Οδυσσέα!- αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τη βία, και κυρίως την παράνομη βία, η οποία ασκείται σε βάρος τους· είτε εντός των θεσμών στους οποίους καταφεύγουν για την επίλυση των προβλημάτων τους είτε εντός αυτών στους οποίους στοιβάζονται ως κρατούμενοι ή ως «προσωρινά φιλοξενούμενοι», η μεταχείριση που επιφυλάσσεται στον «κανένα» προσιδιάζει σε «ελάσσονα» πρόσωπα ή σε ζώα, όπως αποκαλύπτουν τα καθημερινής συχνότητας «μικρο-επεισόδια», για τα οποία κατά κανόνα «δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι πρόκειται περί εγκληματικής ενέργειας» Εδώ δεν έχεις προστασία αλλά είσαι ασφαλής... [αποσπάσματα συνέντευξης που πήρε ο Θωμάς Παπακωνσταντίνου από ομάδα κούρδων μεταναστών, για την τοπική εφημερίδα Πολίτης της Νέας Σμύρνης. Διατηρώ τη σύνταξη της αρχικής γραφής από την απομαγνητοφώνηση] Αν φτιάχνατε ένα κείμενο με αιτήματα, ποια θα ήταν τα κύρια σημεία του; Ι: θα σου πω για μας που ξέρω. Να ζήσω σαν ένα άνθρωπος. Θα ‘λεγα είμαι ένας ξένος, ένας Κούρδος, είχα κάποια προβλήματα με την ιρακινή κυβέρνηση λόγω του πόλεμος και ήρθα εδώ πέρα για μια καλύτερη ζωή. Κατάλαβες; Αυτό θα έλεγα. Να ζήσω σαν άνθρωπος. Είναι δικαίωμα. Δεν έχει σχέση που εσύ είσαι Έλληνας και γω είμαι Κούρδος. Έτσι δεν είναι;! Εγώ είμαι άνθρωπο, έτσι δεν είναι!; Το κράτος, η αστυνομία ας πούμε, πρέπει να ξέρει ότι, για παράδειγμα, εγώ είμαι 6 χρόνια εδώ πέρα χωρίς κανένα πρόβλημα, δεν έχει μπλέξει πουθενά, δεν είναι κακό. Δεν πρέπει να του δίνουμε ένα δικαίωμα να ζήσει σαν άνθρωπο; Φ: να σου πω κι εγώ. Εγώ πήγα για άδεια εργασίας. Μου είπαν χρειάζεται υπεύθυνη δήλωση από έναν Έλληνα για να βγει. Ποιός Έλληνας θα ερχόταν μαζί μου για να υπογράψει; Δεν ξέρω κανέναν. Μου είπαν χρειάζονται ένσημα. Που να τα βρω τα ένσημα. Ύστερα πήγα να βγάλω πράσινη κάρτα. Μου είπαν 3.000-4.000 ευρώ. Που να τα βρω; Πολλά λεφτά. Αν κάποιος ερχόταν από το Κουρδιστάν, τι θα του λέγατε πριν έρθει;
Ι: απαντάω για μένα. Θα του έλεγα ‘φίλε, εντάξει, εκεί που μένεις δεν μπορείς να ζήσεις. Έχει πόλεμο. Δεν έχεις ασφάλεια, μπορείς να κυκλοφορείς στο δρόμο και να σου σκάσει μια μπόμπα και να πεθάνεις. Έρχεσαι εδώ πέρα, αυτά δεν έχει εδώ. Αλλά, έχει άλλα. Συναντάς άλλα προβλήματα. Σου λείπουν οι γονείς σου, δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις πίσω, δε σε βοηθάει κανένας. Εδώ δεν έχεις προστασία, αλλά είσαι ασφαλής. Η διαφορά είναι αυτό’. Βλέπω ότι διακρίνεις την προστασία από την ασφάλεια. Θέλεις να το εξηγήσεις λίγο αυτό; Ι: Ασφάλεια, σου ‘πα. Περπατάς στο δρόμο και μετά μπορεί να σου ‘ρθει μπόμπα. Εδώ δεν έχει. Προστασία όμως εδώ είναι προς το μηδέν. Περίμενε να στο εξηγήσω αυτό, γιατί δε βγάζω πράγματα από το κεφάλι μου. Σου λέω ότι είναι σωστό. Προστασία προς το μηδέν εννοώ δεν έχεις δικαίωμα. Για παράδειγμα, αν συναντάς ένα μπάτσο και δεν έχεις χαρτιά σε στέλνει στη φυλακή για 3 μήνες και μετά σου δίνουν ένα χαρτί που λέει απέλαση. Φαντάσου ένα παιδί, 18-19 χρονών, που ‘ρχεται από το Κουρδιστάν και δεν έχει χαρτιά. Τι χαρτιά να έχει; Μπαίνει στη φυλακή. Και η φυλακή είναι φυλακή. Ακόμα και χρυσά κάγκελα να έχει, δεν περνάς καθόλου καλά. Εγώ δεν έχω κάνει, αλλά μου έχουν πει οι φίλοι. Εγώ δεν ήρθα εδώ για να προσβάλλω το ελληνικό κράτος ή τους Έλληνες, σου λέω ό,τι ζω, ό,τι βλέπω. Δε θέλω να προσβάλλω το ελληνικό κράτος, ούτε τους Έλληνες με τίποτα. Οι Έλληνες καλός λαός. Αλλά σαν άνθρωπος πρέπει να βρούμε τα δικαιώματα που μας ανήκουν. Κατάλαβες; [i] A. Dal Lago, Non-Persone, Feltrinelli, 1999

το σώμα του Τσε Γκεβάρα










ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ Το κείμενο αυτό του Φ. Μπαζάλια για τον Τσε Γκεβαρα μοιράστηκε στην διάρκεια εκδήλωσης που οργάνωσε η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, στις 25 Φλεβάρη στο Πανεπιστήμιο, με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά δύο έργων του Φράνκο Μπαζάλια. Όπως μας πληροφορούν οι διοργανωτές, το κείμενο αυτό γράφτηκε το 1967, αμέσως μόλις υπήρξαν τα πρώτα δημοσιεύματα στον Τύπο που ανάγγειλαν το θάνατο του Τσε.

Το αναδημοσιεύω από την ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας [http://www.psyspirosi.gr/index.php/2009-03-14-22-07-33]


Franco Basaglia


Στο δικό μας κόσμο του αγώνα, κάθε διαφοροποίηση σε σχέση με την τακτική, για τη μέθοδο πάλης για την επίτευξη επιμέρους στόχων, πρέπει να αναλυθεί με τον οφειλόμενο σεβασμό των διαφορετικών απόψεων. Οσον αφορά το μεγάλο στρατηγικό στόχο, την ολοκληρωτική καταστροφή του ιμπεριαλισμού διαμέσου του αγώνα, πρέπει να είμαστε αδιάλλακτοι.

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα


Πέθανε ο Τσε Γκεβάρα;





Ο παγκόσμιος τύπος δημοσιεύει τις φωτογραφίες του σώματός του ως λεία από κυνήγι, ως απόδειξη ότι δεν είναι πια στη Σιέρα, ούτε σε οποιοδήποτε άλλο τόπο, όπου παλεύουν «οι εκμεταλλευόμενοι και οι λαοί των υποανάπτυκτων χωρών σ΄ όλο τον κόσμο», οι σύντροφοί του. «Το δραματικό του τέλος θα τροφοδοτήσει το μύθο του ήρωα της Σιέρα Μαέστρα» (“Corriere della Sera”, 12 Οκτώβρη 1967). «Η δολοφονία του μυθικού πολεμιστή δεν ανακοινώθηκε ακόμα επίσημα» (“La Stampa”, 12 Οκτώβρη 1967). «Μεγάλος ο θρύλος που γεννιέται από τη θυσία του Γκεβάρα» (“L’ Avanti”, 12 Οκτώβρη 1967). «Σ΄ ένα μυστικό νεκροταφείο κατέληξε η διαδρομή της μυθικής αυτής προσωπικότητας» (Il “Piccolo»,12 Οκτώβρη 1967). «Μια προσωπικότητα ξεχωριστή, ανάμεσα στο ρομαντισμό και στην επανάσταση…Μισός Δον Κιχώτης και μισός Σεν Ζυστ» (“Il Giorno”, 12 Οκτώβρη 1967). Κανείς δεν μιλάει για τον Τσε Γκεβάρα σαν κάτι που πηγαίνει πέρα από την προσωπική του μορφή, η οποία, στο βαθμό που καταλήγει ν΄ αποσυνδέεται από την αιτία για την οποία πέθανε, εμφανίζεται αποϊστορικοποιημένη και α-προβληματική. Κανένας δεν έχει πια την ανάγκη να τον ορίσει στη βάση αυτού που μέχρι τώρα τον θεωρούσε. Ούτε οι φασιστικές εφημερίδες οι οποίες, για να μην εκφράσουν άμεσα τη γνώμη τους, προστρέχουν στα λόγια του Barrientos, ή σε κείνα του συνταγματάρχη Gonzales Laks που τον χαρακτήριζε ως «εγκληματία», αφήνοντας ασαφή την δική τους θέση. Τώρα που το σώμα του έχει πεθάνει, όλοι είναι διατεθειμένοι να τον χαρακτηρίσουν- ανακαλώντας τις αστικές αξίες της καταγωγής του - το πολύ ως «ρομαντικό», «εραστή της ευγενούς χειρονομίας» (“La Stampa”), που πίστευε σε μιαν αξία τώρα πια εκτός μόδας : στην επανάσταση. Ετσι διαπράχθηκε – μέσα σε μια μέρα - ο δεύτερος, αληθινός θάνατος του Τσε Γκεβάρα και είναι αυτός ο θάνατος που εμείς αρνούμαστε. Το αν το νεκρό σώμα που μας παρουσίασαν είναι αυτό του Τσε Γκεβάρα ή όχι, έχει μια συναισθηματική μόνο σημασία. Παραμένει το γεγονός ότι από αυτό το νεκρό σώμα μέσα στην επανάσταση, θέλουν να φτιάξουν ένα καταναλωτικό εμπόρευμα, κάνοντάς το να γίνει το νεκρό σώμα της επανάστασης, που δεν τρομάζει πια και μπορεί να επαναπορροφηθεί στην παραγωγή. Προσπαθούν να ενσωματώσουν το νεκρό του σώμα μέσα στο σύστημα που ο Τσε Γκεβάρα – νεκρός ή ζωντανός – συνεχίζει ν΄ αρνείται και εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε οι βουβοί μάρτυρες αυτής της δεύτερης δολοφονίας. Μέχρι χτες, ο Τσε Γκεβάρα ήταν καθαρά ένας εχθρός, ένας αποκλεισμένος που πρέπει να καταπολεμηθεί γιατί είχε επιλέξει τη διαλεκτική της άρνησης που τον οδηγούσε ν΄ ανάβει νέες εστίες εξέγερσης σε «χώρες καταπιεσμένες από τις οποίες οι καπιταλιστές αποσπούν κεφάλαια, πρώτες ύλες, τεχνικούς και εργάτες με χαμηλό κόστος και όπου εξάγουν νέα κεφάλαια – εργαλεία κυριαρχίας - στρατούς και εμπορεύματα κάθε είδους, εξαναγκάζοντάς μας σε μιαν απόλυτη εξάρτηση» (Τσε Γκεβάρα: «Να φτιάξουμε ένα δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ : το σύνθημα που είναι στην ημερήσια διάταξη»). Τώρα που είναι νεκρός, είναι πιο φρόνιμο να τον υπερβούν, μετατρέποντάς τον σε μια συμπαθή προσωπικότητα κωμωδίας, στο βαθμό που θέλουν να εξασφαλίσουν την ασάφεια, το διφορούμενο της δράσης του, την απονέκρωση της δύναμής του για άρνηση και απόρριψη. Τον ενσωματώνουν ως μια από τις πραγματικές αξίες του αντιφατικού μας συστήματος, για να του αρνηθούν την αντιφατικότητα. Και το δικό μας σύστημα έχει, επίσης, τους μάρτυρές του- μας λέει ο Τύπος μας – που δείχνουν το δρόμο που πρέπει ν΄ ακολουθήσουμε και που τους τιμά για το θάνατο που τους επιβλήθηκε. Τώρα που πέθανε - για να κάνουν να πεθάνει μαζί του και η επανάσταση που την ήθελε και την έκανε - οι εχθροί του δεν διστάζουν να τον θεωρούν έναν μυθικό ήρωα μια μυθικής αντίστασης : έτσι κι΄ αλλιώς, δεν πολεμά πια στη Σιέρα. Αυτό που αρνούμαστε είναι η ενσωμάτωση του νεκρού του σώματος, το ίδιο όπως αρνούμαστε την ενσωμάτωση του νεκρού σώματος των νέγρων του Ντητρόιτ, ή «όλων των απόκληρων του κόσμου», που πεθαίνουν με τη βία απέναντι στη βία. Ο θάνατός τους είναι περισσότερο από θάνατος και αυτό το ‘περισσότερο’ δεν μπορεί κανείς να το κλέψει ή να το μυστικοποιήσει, για να του καταστρέψει το νόημα. «Οπουδήποτε και αν μας συναντήσει ο θάνατος, λέει ο Τσε Γκεβαρα, είναι καλοδεχούμενος, αρκεί η πολεμική μας κραυγή να φτάσει σε καλόδεχτα αυτιά και αρκεί ένα άλλο χέρι να απλωθεί για να πιάσει τα όπλα μας και άλλοι άνθρωποι να προετοιμάζονται να συγχρονίσουν τους επικήδειους ύμνους με το θόρυβο των μυδραλιοβόλων και τις νέες κραυγές πολέμου και νίκης». Εμείς θέλουμε το σώμα του Τσε Γκεβάρα να κακοποιηθεί, να υποστεί βία και να εξευτελιστεί από τους εχθρούς του, όπως το έκαναν και όταν ζούσε. Θέλουμε να συνεχιστεί να διατηρείται ως το σώμα της βίας, ως το ‘αναιδές’ σώμα της επανάστασης, που συνεχίζει να υπάρχει - πέρα από το θάνατο - όσο υπάρχει βία και καταπίεση. Το μνημείο που ο Barrientos θέλει να υψώσει στη Valle Grande για τον βολιβιάνο αγρότη που πρόδωσε τον Τσε Γκεβάρα και για τον βολιβιάνο στρατιώτη που τον σκότωσε, είναι το μόνο μνημείο που αναγνωρίζει το θάνατό του σαν κάτι περισσότερο από θάνατο. Γιατί είναι το μόνο που συνεχίζει να τον αναγνωρίζει ως τον επαναστάτη, τον αντάρτη, τον εξεγερμένο ενάντια σε κάθε μορφή ενσωμάτωσης, τον ήρωα των απελπισμένων που ήταν σ΄ όλη τη ζωή του, εκφράζοντας την άρνηση γι΄ αυτόν μέσα από την εξύψωση των δολοφόνων του. Οπου κι΄ αν ταφεί –αν αυτό που μας έδειξαν ήταν το δικό του σώμα - ο Τσε Γκεβάρα θα είναι παρών, στο μνημείο που θα στηθεί για τους δολοφόνους του, ως σώμα - βία και σώμα –επανάσταση. Ως μαρτυρία της επαναστατικής του ζωής και του νοήματος της επανάστασης, που θα υπάρχει όσο υπάρχουν οι διάφοροι Barrientos, ο ιμπεριαλισμός που τους δημιουργεί και τα μνημεία που αυτοί υψώνουν για τις πολιτοφυλακές τους. Δημοσιεύτηκε στο “Che fare”, Νο 2, 1967. Γράφτηκε σε συνεργασία με την Franca Ongaro Basaglia. Υπάρχει στα Scritti I, Einaudi, 1981

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Ποινικοποιούνται και οι καταλήψεις μετά τις κουκούλες 21/03/2009 από την ΑΥΓΗ Τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προκειμένου να διακριβωθεί αν βρίσκονται υπό κατάληψη κτίρια ΝΠΔΔ ή ΝΠΙΔ, μεταξύ των οποίων και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, ζήτησε με παραγγελία του προς τους εισαγγελείς Πρωτοδικών της χώρας ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς. Πέραν των υπό κατάληψη κτιρίων, ο κ. Σανιδάς ζητεί να εξακριβωθεί από πότε και ποιοι είναι οι καταληψίες, καθώς επίσης και για ποιο λόγο οι υπεύθυνοι των κτιρίων δεν έχουν μεριμνήσει για την αποβολή των καταληψιών. Η απειλή του κ. Σανιδά προς τους υπευθύνους γίνεται εμφανέστερη από την επισήμανση "ενδεχόμενων δικών τους ποινικών ευθυνών σε περίπτωση που δεν λάβουν τα αναγκαία μέτρα για την αποβολή των καταληψιών". Συντάκτης : Λιονάκης Νίκος
κατασκευάζοντας την εικόνα...
Αβατο στη γνώση, άσυλο στο έγκλημα Φοιτητές, αλλά κυρίως εξωπανεπιστημιακά άτομα έχουν μετατρέψει αίθουσες και γραφεία εντός των ΑΕΙ σε «αναρχικές νησίδες» Του Αποστολου Λακασα
....κατασκευάζοντας την συναίνεση
από τον κυριακάτικο Τύπο (22/3/2009), όπως αναφέρονται στο tvxs [http://www.tvxs.gr/v7925] Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν δύο δημοσκοπήσεις για την εγκληματικότητα που δημοσιεύονται στον κυριακάτικο Τύπο: της Public Issue για την Καθημερινή και της Alco για το Πρώτο Θέμα. Οι δημοσκοπήσεις δημιουργούν έντονο προβληματισμό, τόσο για την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας που προβάλλουν, όσο και για τις ερμηνείες που προσφέρουν. Και οι δύο δημοσκοπήσεις πραγματοποιήθηκαν την ίδια χρονική περίοδο: στις 19-20/03 της Public Issue και στις 18-20/03 της Alco – δηλαδή αμέσως μετά την ανακοίνωση των μέτρων για την κουκούλα και την περιύβριση αρχής. Παρουσιάζουν τους Έλληνες «σίγουρα φοβισμένους» από την κοινωνική βία (κατά 59%, Public Issue), να θεωρούν την εγκληματικότητα το πλέον ανησυχητικό πεδίο στη ζωή τους (κατά 53,2%, Alco). Στην ερώτηση αν συμφωνεί με τις επιπλέον ποινές σε όσους παρανομούν με κουκούλα, φαίνεται να απαντά θετικά το 62% των πολιτών στη δημοσκόπηση της Alco και το 59% των πολιτών στη δημοσκόπηση της Public Issue. Στην ερώτηση αν πρέπει να επεμβαίνει η αστυνομία στο πανεπιστήμιο κατά την τέλεση αδικημάτων, οι ερωτηθέντες από την Alco απαντούν θετικά κατά 75,8%. Σε παρεμφερή ερώτηση της Public Issue (αν πρέπει να επεμβαίνει η αστυνομία όταν γίνονται διαδηλώσεις και καταλήψεις στα πανεπιστήμια) φέρεται να απαντά θετικά το 70% των πολιτών. Η Alco και το Πρώτο Θέμα υποστηρίζουν ότι το 78% των πολιτών ζητά πιο σκληρά μέτρα για την εγκληματικότητα. Παρουσιάζουν τους πολίτες να επιρρίπτουν την πολιτική ευθύνη για την κατάσταση της ΕΛΑΣ κατά 50,6% στον Κ. Καραμανλή, κατά 13,7% στον Π. Παυλόπουλο και κατά 10% στον Χρ. Μαρκογιαννάκη. Υποστηρίζουν τέλος ότι κατά 72,3%, οι πολίτες συμφωνούν με τις ταχύτερες απελάσεις και επαναπροωθήσεις των λαθρομεταναστών. Η Public Issue και η Καθημερινή υποστηρίζουν ότι το 49% των ερωτηθέντων κρίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει καν πανεπιστημιακό άσυλο. Παρουσιάζουν τους πολίτες διχασμένους, όταν τους τίθεται το ερώτημα αν προτάσσουν την αυστηρή εφαρμογή του νόμου και της τάξης (39%) ή θεωρούν υπέρτερη προτεραιότητα την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών του πολίτη (36%). Τέλος, δείχνουν ότι το 41% των πολιτών κρίνει ότι δεν φέρουν αποτέλεσμα τα μέτρα της κυβέρνησης (με το 38% να υποστηρίζει το αντίθετο), ενώ το 59% των πολιτών δεν εμπιστεύεται την αστυνομία να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα. Η εικόνα που παρουσιάζουν οι δημοσκοπήσεις είναι σίγουρα ζοφερή και άφθονα τα σχόλια που μπορούν να προκαλέσουν. Ένα εύλογο ερώτημα που δημιουργείται, όμως, είναι κατά πόσο θα μπορούσαν να βγουν διαφορετικά αποτελέσματα. Επί πέντε ολόκληρες ημέρες, ακριβώς πριν από τη διεξαγωγή των δημοσκοπήσεων, η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης παρουσίαζε την ίδια ακριβώς εικόνα για τη βία, την ίδια ακριβώς άποψη για το άσυλο, τις ίδιες ακριβώς ιδέες για την κουκούλα με εκείνες των δύο δημοσκοπήσεων. Χωρίς να υπονοείται η απευθείας συνάρτηση των δύο, πόσο ανεπηρέαστη μπορεί να παραμείνει η κοινή γνώμη από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ; Προσοχή επίσης χρειάζεται στην ερμηνεία των στοιχείων, έτσι όπως γίνεται στα κείμενα των εφημερίδων που συνοδεύουν τις δημοσκοπήσεις. Το Πρώτο Θέμα, λόγου χάρη, εξισώνει το 75,8% των ερωτηθέντων που λένε «ναι» στην παρέμβαση της αστυνομίας στα πανεπιστήμια σε περίπτωση τέλεσης εγκληματικών πράξεων, με την κατάφαση στην αλλαγή των προϋποθέσεων για το άσυλο. Διαστρεβλώνει, λοιπόν, την απάντηση, προβάλλοντας τη δική του πολιτική θέση, εφόσον ο νόμος ήδη προβλέπει την παρέμβαση της αστυνομίας σε τέτοιες περιπτώσεις, απλώς με την άδεια των πρυτανικών αρχών. Αντίστοιχη παρερμηνεία των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης παρατηρείται και στην Καθημερινή: Σε ερώτηση για το αν οι κάμερες ασφαλείας περισσότερο προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών ή περισσότερο παραβιάζουν τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών, το 49% απαντά το πρώτο και το 38% το δεύτερο. Στα μάτια της εφημερίδας, αυτό σημαίνει ότι «θετικά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι ερωτηθέντες και τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν οι κάμερες ασφαλείας για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας». Κάτι που μάλλον μοιάζει με λογικό άλμα, παρά με ακριβή ερμηνεία των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης... http://www.tvxs.gr/v7918 Η κουκούλα, οι κάμερες, η περιύβριση αρχής, ο περιορισμός των προφυλακίσεων, το ενδεχόμενο επέκτασης του ωραρίου λειτουργίας των δικαστηρίων, η απόδραση Παλαιοκώστα – Ριζάι κι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών αποτελούν τα θέματα τα οποία κλήθηκε να σχολιάσει σε συνέντευξή του στο "Πρώτο Θέμα" ο υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Δένδιας. Αναφορικά με το θέμα των κουκουλοφόρων και τις αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει τα νέα μέτρα, ο υπουργός δηλώνει πως τα μέτρα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Εκτιμά δε, ότι "πρόκειται για μέτρα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας και της έννομης τάξης να εκφράσουν την απαξία τους προς μια συγκεκριμένη συμπεριφορά: τη διενέργεια εγκληματικών πράξεων με απόκρυψη χαρακτηριστικών". Συνεχίζει, ορίζοντας την αλλοίωση των χαρακτηριστικών ως "την πλήρη κάλυψη του προσώπου του δράστη", χωρίς να μπαίνει σε λεπτομέρειες, καθώς αυτές θα συζητηθούν στο πλαίσιο της Ολομέλειας της Βουλής, όπως λέει. Κίνδυνος για αυθαίρετες συλλήψεις δεν υπάρχει, πιστεύει, γιατί "έχουμε ένα νομοθέτημα σαφές και νομοτεχνικά επαρκές". Ο κ. Δένδιας παραδέχεται ότι η νομοθετική ρύθμιση για δίωξη όσων εξυβρίζουν δημόσιο λειτουργό αποτελούσε πάγιο αίτημα κυρίως της πολιτικής ηγεσίας των διωκτικών αρχών. "Ξεκαθαρίζει" ότι το εν λόγω άρθρο αφορά στους κουκουλοφόρους, δηλαδή ότι η εξύβριση πρέπει να προέρχεται από κουκουλοφόρους για να χωρεί αυτεπάγγελτη δίωξη. Θετικός εμφανίζεται ο υπουργός στο ενδεχόμενο επαναλειτουργίας των καμερών, ως ένα μέτρο που θα μπορούσε να βοηθήσει την τήρηση της δημόσιας τάξης στο κέντρο της Αθήνας. Ουσιαστικό αποτέλεσμα στο θέμα του σωφρονιστικού συστήματος μπορεί να υπάρξει μόνο μετά από 10 χρόνια, το έτος 2019, δηλαδή, όπως εκτιμά. Για την απόδραση Παλαιοκώστα – Ριζάι επιμένει ότι υπήρξε συνεργασία των δραπετών με πρόσωπα εντός του Κορυδαλλού. "Η τελευταία απόδραση δεν ήταν μόνο ζήτημα συρματοπλέγματος... Θα μπορούσε να αποτραπεί και χωρίς την απώλεια ανθρώπινης ζωής", αναφέρει. Τέλος, τάσσεται υπέρ της αλλαγής του νόμου περί ευθύνης υπουργών και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να επεκταθεί το ωράριο λειτουργίας των δικαστηρίων.
consensus politics
Ο Hall (1973) υποστηρίζει πως η «πολιτική της συναίνεσης» (consensus politics) αποτελεί την σταθερή μορφή θεσμοποιημένης πολιτικής στα πλαίσια της αναπτυγμένης καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης. Πρόκειται για στρατηγική απόκτησης και διαχείρισης της συγκατάθεσης των πληθυσμών που συγκροτούν το κοινωνικό σώμα, με κεντρικό ιδεολογικό άξονα την ανάδειξη του «εθνικού συμφέροντος» (national interest) ως ισχυρότερου κάθε άλλης μορφής συλλογικού κοινωνικού συμφέροντος. Κατά τον Hall, η τάση καθιέρωσης συναινετικών μορφών κυριαρχίας στα πλαίσια της πολιτικής διαδικασίας συναντά τις αντιθέσεις εναλλακτικών μορφών πολιτικής δραστηριότητας, που δεν προωθούν απλώς ανταγωνιστικά συμφέροντα στο πλαίσιο της ταξικής διαμάχης, αλλά τονίζουν τον βαθμό διαφοροποίησης τους από τις θεσμοποιημένες διαδικασίες ως τέτοιες. Οι αντιτιθέμενες αυτές ομάδες ερμηνεύονται με όρους παρέκκλισης, οι οποίοι βαθμιαία συγκροτούν τη βάση της απονομιμοποίησης τους και της συνακόλουθης επιβολής συναινετικών κανόνων και άσκησης κοινωνικού ελέγχου. Υπό αυτή την έννοια, η πορεία προς την πολιτική της συναίνεσης «τείνει να παράγει σαν απάντηση έναν ιδιαίτερο τύπο αντιθετικού κινήματος: την πολιτική παρέκκλιση» (1973: 274). Αναφέρεται επίσης πως οι περιθωριακές και μη θεσμοποιημένες πολιτικές μειοψηφίες μοιράζονται με τους κοινωνικά παρεκκλίνοντες τον ορισμό των πράξεων τους με όρους «κοινωνικού προβλήματος», με συνέπεια την αποπολιτικοποίηση του χαρακτήρα τους (1973:267).
[Από το άρθρο του Α. Νικολαϊδη, 2006, “Μέσα μαζικής επικοινωνίας και φυλακή: Η περίπτωση της εξέγερσης στις φυλακές Κορυδαλλού τον Νοέμβριο του 1995”. Οι αναφορές στον Stuart Hall (1973) είναι από το άρθρο του: «Deviance, politics and the media», στο Rock, P. & McIntosh, M. (επιμέλεια), Deviance and social control, London: Tavistock, 261-305]

Η κανονικότητα των εξεγέρσεων ή η αντικανονικότητα της φυλακής …

 
Ο επίλογος του άρθρου του Massimo Pavarini στο άρθρο του: Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ “ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗΣ
[στο Εικόνες Εγκλήματος, 1999]

"Πράγματι, το να ισχυριστούμε ότι μέσα από το πόνο της φυλακής οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι και κοινωνικώς πιο χρήσιμοι είναι απλώς και πρωτίστως μια γελοία ιδέα. Δυστυχώς, το κωμικό γίνεται στη συνέχεια τραγικό εάν και όταν αναλογιστούμε ότι το γελοίο και σπλαχνικό αυτό ψέμα χρησίμευσε στην απόκρυψη των όσων διαδραματίζονταν και διαδραματίζονται ακόμη και σήμερα πίσω από τους χοντρούς αυτούς τοίχους. “Arbeit macht frei” ήταν γραμμένο στις εισόδους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης. Υπό την ίδια κυνική έννοια είναι γραμμένο στα συντάγματά μας: Η ποινή πρέπει να αποσκοπεί στην επανακοινωνικοποίηση του κατάδικου 

Η κανονικότητα των εξεγέρσεων ή η αντικανονικότητα της φυλακής … Αν οι εξεγέρσεις των κρατουμένων στις φυλακές είναι ένα περιοδικό φαινόμενο, οι λόγοι που τις προκαλούν είναι σταθεροί και αφορούν τη δομική παθολογία του θεσμού. Παθολογία η οποία δεν θεραπεύεται με τις επιφανειακές μεταρρυθμίσεις που παρακάμπτουν ή συσκοτίζουν το γεγονός ότι η φυλακή συνιστά ένα πρόβλημα καθεαυτή: γεννά αντί να ελέγχει την εγκληματικότητα, αποκοινωνικοποιεί αντί να βοηθήσει την κοινωνική επανένταξη του εγκλείστου… Μ’ αυτήν την έννοια, οι εξεγέρσεις στις φυλακές είναι εξίσου φυσιολογικές με το ανέβασμα του πυρετού σ’ έναν οργανισμό ο οποίος νοσεί. Όμως οι αναλογίες σταματούν εδώ, καθότι η πραγματικότητα της φυλακής και των εγκλείστων είναι μια πραγματικότητα διαμεσολαβημένη και, ως εκ τούτου, κατασκευασμένη και αναδιατυπωμένη με τους όρους μια συμβατικά αποδεκτής κοσμοθεώρησης που θέλει τον κρατούμενο να είναι ο επίφοβος Άλλος, ο οποίος, εξεγειρόμενος, συνεχίζει διαταράσσει την κανονικότητά μας ακόμα και μέσα από την φυλακή… Ο υπερπληθυσμός και οι κακές συνθήκες διαβίωσης -η κορυφή του παγόβουνου, δηλαδή-, είναι ανάμεσα στα αίτια των εξεγέρσεων τα οποία προβάλλονται κατά κόρον καθώς ενσωματώνονται σ’ ένα κυρίαρχο λόγο περί φυλακής. Έτσι, οι προτεινόμενες λύσεις, που συνοψίζονται κυρίως στη δημιουργία νέων φυλακών με βάση πιο σύγχρονα πανεποπτικά αρχιτεκτονικά σχέδια, «απαντούν» στο πρόβλημα διογκώνοντάς το. Γιατί, στην πραγματικότητα, απαντούν σε άλλο πρόβλημα από αυτό το οποίο προσπαθούν να επικοινωνήσουν στο κοινό και την πολιτεία οι εκάστοτε εξεγερμένοι κρατούμενοι: ο λόγος τους, ενίοτε ανεκλάτητος που εκφέρεται μέσα από κινήσεις απελπισίας, είναι πάντα απονομιμοποιημένος στη βάση της ταύτισης κρατούμενος / εγκληματίας που είναι η δεσπόζουσα εικόνα. Έτσι, αυτό που θα πει ο κρατούμενος θα πρέπει να μας το ερμηνεύσει με συμβατικούς όρους, «κατανοητούς στον καθένα», ένας αξιόπιστος και έγκυρος φορέας λόγου: ο ειδικός επιστήμονας, ο πολιτικός, ο αστυνομικός ή ο δικαστικός εκπρόσωπος· ακόμα και ο κάτοικος της περιοχής που βρίσκονται οι φυλακές. Μέσα από αυτήν την «μετάφραση», οι έννοιες ενδύονται με «κοινωνικά κατανοητά» περιεχόμενα που αναπαράγουν τους όρους ενός κυρίαρχου λόγου: η φυλακή είναι ο χώρος που θα μετατρέψει τον «εγκληματία» σε «ενάρετο άνθρωπο» και όσο αντιδρά ο κρατούμενος σ’ αυτό, αναδεικνύεται η δυσκολία του εγχειρήματος· οι ακρότητες των πειθαρχικών ποινών είναι αναγκαίες για να διατηρηθεί η τάξη στις φυλακές κ.ο.κ. Μια αφετηρία, λοιπόν, για την κατανόηση των εξεγέρσεων στις φυλακές, θα μπορούσε να συναρτηθεί με το θέμα της βίας η οποία ενδημεί στην ίδια τη θεσμική πραγματικότητα του εγκλεισμού και δεν είναι συνάρτηση των συνθηκών κράτησης, καθώς υπάρχει σε κάθε είδους φυλακή. Μιας βίας η οποία δεν είναι μόνον υλική, αλλά περιλαμβάνει και την περιστολή –με θεσμικούς ή άτυπους τρόπους- των δυνατοτήτων αντίδρασης του κρατούμενου σε συνθήκες στις οποίες, για τον καθένα από εμάς, η αντίδραση θα φαινόταν αυτονόητη. Κυρίως γιατί ο κρατούμενος ξέρει αυτό που η κοινωνία ξεχνάει. Ότι η νομοθετική ρύθμιση της στερητικής της ελευθερίας ποινής δεν τον τοποθετεί εκτός της προστασίας του Δικαίου, ενώ η θεσμική πραγματικότητα της φυλακής αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο: ο κρατούμενος δεν έχει δικαίωμα να έχει δικαιώματα για να μπορεί να τα διεκδικεί…
[το κείμενο φιλοξενήθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία με αφορμή προηγούμενη εξέγερση των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές, τον Μάιο του 2006 μετά το συμβάν με τον τραγικό θάνατο που βρήκαν 4 άνθρωποι, από φωτιά που άναψε στο κελί 80 στον Κορυδαλλό]

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Η βία τρομάζει

Η βία τρομάζει και αυτό που περισσότερο τρομάζει είναι ότι εκείνος που σπάει το μαγαζί σου μπορεί να είναι ο γιος σου. Επειδή αυτό το ενδεχόμενο πρέπει πάση θυσία να απωθηθεί από τη σκέψη, ο «κουκουλοφόρος» ως άνθρωπος χωρίς πρόσωπο παύει να έχει τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που τον έφεραν να καίει και να καταστρέφει και γίνεται ένα μεταφυσικό τέρας εκτός κοινωνίας, εκτός εξήγησης, εκτός καταγωγής.Έτσι το πρόβλημα παύει να είναι η βία, παύει να είναι το χέρι που οπλίζεται και μετατρέπεται στο πρόσωπο που κρύβεται
[το απόσπασμα και η εικόνα του πίνακα του Magritte είναι από την ανάρτηση Το ύφασμα, στο http://old-boy.blogspot.com/, 17 /3/2009]

Μηδενική ανοχή: Εγκώμιο ενός εγκλήματος

Χρησιμοποιώ συχνά τον όρο μηδενική ανοχή όταν αναφέρομαι στις κατά καιρούς κατασταλτικές ακροβασίες [ή μπαλοθιές] στις οποίες εκτρέπονται υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης. Λάθος μου, το ομολογώ. Οι τεχνολογίες της μηδενικής ανοχής δεν έχουν καμιά σχέση με τις συγκυριακές επινοήσεις μέτρων τα οποία εξαγγέλλονται και δημοσιοποιούνται τον τελευταίο καιρό. Για την ακρίβεια, η μηδενική ανοχή έχει μεγαλύτερη σχέση, τουλάχιστον σαν λογική, με τις κατά καιρούς "επιχειρήσεις σκούπα" της αστυνομίας που δεν τις παίρνει κανείς είδηση, διότι ένας από τους ρητά ομολογημένους στόχους των εμπνευστών της είναι οι καθαρές πόλεις, η απομάκρυνση των "ανθρώπινων αποβλήτων" [μετανάστες, εξαρτημένοι, επαίτες, άστεγοι...] από το κέντρο ή τους δημόσιους χώρους τους (πάρκα, πλατείες, μετρό...) [εντελώς ενδεικτικά, «Επιχείρηση εκκαθάριση» στο κέντρο της Αθήνας, http://www.tvxs.gr/v7969] Οι τεχνολογίες μηδενικής ανοχής, λοιπόν, είναι ένα συγκροτημένο μοντέλο τιμωρητικής βίας το οποίο, προκειμένου να λειτουργήσει, δεν επιτρέπεται να εμφανίζεται ως αυθαίρετο· ένα μοντέλο που οφείλει να συσκοτίσει τον αντικοινωνικό του χαρακτήρα προτάσσοντας στοιχεία κοινωνικής αναγκαιότητας και ορθολογισμού: ως μείζον κοινωνικό πρόβλημα αναπαριστάται η διασάλευση της τάξης και το πρόταγμα της αποκατάστασής της και της προστασίας των πολιτών απέναντι σε ενδεχόμενες εγκληματικές δραστηριότητες νομιμοποιεί εξειδικευμένες θεσμικές απαντήσεις που συρρικνώνουν, στην καλύτερη περίπτωση, και -συνήθως!- ακυρώνουν τις εγγυήσεις στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα απέναντι σ' αυτές τις νέες μορφές άσκησης της τιμωρητικής βίας. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, η μηδενική ανοχή πριν οργανωθεί στα κρατικά επιτελεία, κυοφορήθηκε στα ερευνητικά ινστιτούτα με πρωτοστατούντες εγκληματολόγους, όπως πολύ ωραία μας αναλύει ο Wacquant στις Φυλακές της μιζέριας. Στην δε Ευρώπη, προς αυτήν την κατεύθυνση λειτουργούν οι χρήσεις των λεγόμενων "κοινωνιών του φόβου" όπου, τουλάχιστον στις χώρες στις οποίες καταφεύγουν οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί, η παρουσία τους τροφοδοτεί την λεγόμενη κουλτούρα του ελέγχου, η οποία με τη σειρά της τροφοδοτείται με τον φόβο του εγκλήματος, καθώς ο ποινικός μηχανισμός αλλά και οι αναπαραστάσεις περί εγκληματικότητας «εξειδικεύονται» κυριολεκτικά προς την κατεύθυνση των αλλοδαπών. Πολλή δουλειά, με άλλα λόγια, για να λειτουργήσει το σύστημα παράγοντας δυσθεώρητους αριθμούς στο επίπεδο του ποινικού πληθυσμού ή, με τα λόγια του Melossi, στο επίπεδο της λειτουργίας "[τ]ης ποινής ως εργαλείου κοινωνικής αναπαράστασης, που τείνει να ενισχύσει τη συνοχή, την αλληλεγγύη και την ηθική εκείνου του τμήματος της κοινωνίας το οποίο δεν αποτελεί μεν άμεσο αντικείμενο των ποινικών θεσμών, αλλά είναι μάρτυρας και θεατής του ξεδιπλώματος της εξουσίας τους, κατά τον ίδιο τρόπο που σήμερα πολλές αναπαραστάσεις των ΜΜΕ είναι αναπαραστάσεις ιστοριών σχετικών με το διώνυμο έγκλημα-ποινή, ιστοριών περισσότερο ή λιγότερο αληθινών, περισσότερο ή λιγότερο φανταστικών [...] Αν, λοιπόν, η σφαίρα των ποινικών πρακτικών αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική στην ανάδειξη των κανόνων κοινωνικής πειθαρχίας, αν δούμε τις ποινικές πρακτικές ως μορφή διακυβέρνησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, «διαγωγή της διαγωγής» (Foucault 1982:220-221), τότε αυτές αποτελούν μάλλον αναπόσπαστο κομμάτι του συνολικού προγράμματος μιας «πολιτικής οικονομίας»”[i] Πολλή και συστηματική δουλειά για να νομιμοποιηθεί και να παγιωθεί ένα ποινικό κράτος στη θέση του αλήστου μνήμης κοινωνικού κράτους. Και παρά τις αφέλειες του επιστημονικού λόγου [Hernnstein & Murray, Η καμπύλη της επιτυχίας ή τα Σπασμένα παράθυρα του James Q. Wilson], η αναβίωση της θετικιστικής έννοιας της επικινδυνότητας, σχεδόν ως φυσικής κατάστασης όχι μόνον των δραστών αλλά της ομάδας προέλευσής τους, μοιάζει να έχει λειτουργήσει νομιμοποιώντας το στόχο τής με κάθε τρόπο εξουδετέρωσης του οριζόμενου ως εσωτερικού εχθρού στα εκάστοτε συμφραζόμενα. Το ελληνικό μοντέλο παλεύει ακόμα να συγκροτηθεί στην τροχιά του "ό,τι θυμούνται, χαίρονται". Πολύ επικίνδυνοι πειραματισμοί γιατί δεν μπορείς ούτε να φανταστείς ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος. Και, όπως έδειξε η εμπειρία των μεγάλων κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη [αφετηρία της κατασκευής του πρόσφατου "κοινωνικού πανικού"], η ρητορική περί «θυματοποίησης του μέσου πολίτη» από τη δράση «γνωστών-αγνώστων-κουκουλοφόρων», αντί να νομιμοποιήσει την αναβάθμιση του ρόλου της αστυνομίας σε αμιγή πλέον κατασταλτικό μηχανισμό, ανέδειξε μάλλον το σκληρό [κυριολεκτικά] πρόσωπο των μηχανισμών του νόμου και της τάξης που μπορεί να είναι αυθαίρετοι, ανορθολογικοί, επικίνδυνοι εντέλει για τον «μέσο πολίτη» τον οποίο καλούνται να προστατεύσουν. Η δε προσπάθεια, απονομιμοποίησης των διαδηλωτών ως πολιτικού υποκειμένου, πιθανότατα προσκρούει στην ίδια την εμπειρία του «μέσου πολίτη»: όταν στους «γνωστούς-αγνώστους» μπορείς να αναγνωρίσεις το παιδί ή το γειτονόπουλό σου, συνειδητά ή λιγότερο συνειδητά, την συνθήκη επικινδυνότητας την συνδέεις με την ανεξέλεγκτη δράση της αστυνομίας μάλλον παρά με τη δράση των «κουκουλοφόρων», καθώς ο εσωτερικός εχθρός αλλάζει τόσο εύκολα και συγκυριακά περιεχόμενο ώστε να τείνει να περιλαμβάνει τον καθένα, όσο ανυποψίαστος κι αν είναι[ii]. Και έτσι όπως οι στόχοι διαμορφώνονται ad hoc και με βάση την συγκυρία, το αποτέλεσμα είναι εγκληματικά επικίνδυνοι πειραματισμοί που παράγουν απρόβλεπτα και ασχεδίαστα αποτελέσματα και καθιστούν μάλλον αναξιόπιστες τις προσπάθειες των παρουσιαστών ειδήσεων ή των θαμώνων των τηλεοπτικών παραθύρων να αρθρώσουν έναν νομιμοποιητικό λόγο. Γιατί όταν στοχεύεις στα κουτουρού, δεν ξέρεις ποτέ προς ποια κατεύθυνση θα αποστρακιστεί η σφαίρα και οι θεσμοί είναι άτιμα πράγματα για να τα βρίσκουν απροειδοποίητα οι σφαίρες. Το ελάχιστο, λοιπόν, που θα απαιτούσε μια σύνθετη συγκυρία όπως αυτή που βιώνουμε, με δραματικές αλλαγές στην οικονομική σφαίρα, όπου η νέα κυρίως γενιά εν αναμονή της εισόδου της στην αγορά εργασίας έχει να ελπίζει, στην καλύτερη περίπτωση, σε εργασίες μερικής απασχόλησης, φτωχές σε περιεχόμενο και, κυρίως, ελάχιστα αμειβόμενες και, στην χειρότερη, παρατεταμένες περιόδους ανεργίας, είναι σοβαρότητα. Σοβαρή ενασχόληση με τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα που δεν λύνονται με επικοινωνιακά τρυκ και κατασταλτικά νομοθετικά πυροτεχνήματα. Δεν τολμώ, όμως, να συνεχίσω το επιχείρημα γιατί είναι αποκαλυπτικό μιας θεμελιακής αντίφασης: Eφόσον μία από τις κύριες δυνάμεις του Kράτους είναι η τιμωρητική, η ποινή είναι από τα πιο πρόσφορα μέσα για να προσδιορίσει δυνάμεις και όρια κυριαρχίας. Σε παρόμοιες περιπτώσεις, το Κράτος εμφανίζεται ως εγγυητής της τάξης και της ενότητας στην κοινωνία με την εξάλειψη του κατακερματισμού και της "αναρχίας" και ενόψει της ανάγκης να αποκατασταθεί η εικόνα μιας ενοποιημένης, συναινετικής κοινωνίας, όπως προαναφέρθηκε και όπως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, η εγκληματικότητα έχει παίξει πάντα πολύ σημαντικό ρόλο, τόσο σε επίπεδο αναπαραστάσεων, όσο και σε επίπεδο ποινικής διαχείρισης» (Melossi, 1999) Στην ευρύτερη συγκυρία, λοιπόν, το ελληνικό μοντέλο θα βρει κι αυτό το δρόμο του και θα συντονιστεί με τους διδάξαντες και αποτελεσματικά εφαρμόζοντες τις τεχνολογίες μηδενικής ανοχής. Ας πούμε, λοιπόν, ότι προς το παρόν αυτό το αλαλούμ ευνοεί την οργάνωση κοινωνικών αντιστάσεων, σ’ έναν αγώνα δρόμου με τις επάλληλες επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού απέναντι σε ό,τι θεωρούσαμε ως κεκτημένο. [i] Melossi, D. 2006, «Ποινικές πρακτικές και διακυβέρνηση των πληθυσμών στους Marx και Foucault, στο Κουκουτσάκη, Α. Εικόνες Εγκλήματος [ii] Δες τα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα του Νίκου Παρασκευόπουλου στο Οι πλειοψηφίες στο στόχαστρο. Τρομοκρατία και κράτος δικαίου, Αθήνα: Πατάκης, 2003

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

κατερίνα γκουλιώνη. απούσα


ΛΟΞΟΔΡΟΜΙΑ  
Κι όσο να βρουν καινούρια μάτια πάλι να ανταλλάξουν τις παλιές εικόνες του γλεντιού, 
έχεις κιόλας μοιράσει τους φόβους σου στους πιο απεχθείς κληρονόμους. 
Είναι κι αυτή μια κίνηση πολέμου· 
μια κύφωση κορμιού που ενστικτωδώς επούλωσε το φούσκωμα του στέρνου. Λοξά πηγαίνεις. 
Λες κι η τριβή με τ’ όνειρο σου δείχνει αλλού το δρόμο. 
Φεύγεις γοργά 
μην τύχει και σε δουν να σβήνεις τις γραφές τους με τα δόντια 
που επιμελώς τα σφίγγεις τα χαράματα 
μέχρι κι οι πιο βαθιές τους ρίζες να ραγίσουν δαγκώνοντας τα ούλα σου 
για να χορτάσεις αίμα 
μαυρίζοντας γαλήνια όλα τα χρώματά σου,
ούτε μια στάλα φως να εξέχει μάρτυρας της απρεπούς ελπίδας ή κάποτε της άνομής σου θλίψης 
Κράζοντας σε όλους με μανία πως εσύ δεν είσαι για να κλαις.
[Ελίνα Ρίζου. αδημοσίευτο]

[από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατούμενων]  
Η Κατερίνα μας έφυγε. Η Κατερίνα των πειθαρχείων, της απομόνωσης, των αγώνων. Η Κατερίνα φύλακας άγγελος για τις άλλες κρατούμενες. Η Κατερίνα, που πρώτη άρχισε το κύμα της ανυπακοής, που πρώτη αρνήθηκε να υποστεί το βασανιστήριο της κολπικής έρευνας μέσα στις φυλακές. Η Κατερίνα Γκουλιώνη, ο άνθρωπός μας από την περίοδο της κινητοποίησης των κρατουμένων τον Νοέμβριο. Η Κατερίνα, γλυκιά και αντάρτισσα, ανυπάκουη μέχρι το τέλος. Βρέθηκε νεκρή μέσα στο πλοίο, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, κατά τη διάρκεια εκδικητικής μεταγωγής από τη Θήβα στην Κρήτη. Συγκρατούμενοί της καταγγέλλουν ότι η Κατερίνα βρέθηκε στις 6 το πρωί πισθάγκωνα δεμένη –το υπουργείο το αρνείται- και με αίματα στο πρόσωπό της. Οι ευθύνες του υπουργείου, σε κάθε περίπτωση, είναι μεγάλες. Για τις μεταγωγές και τον τρόπο που αυτές γίνονται, για την αδιαφορία των υπεύθυνων που μεταχειρίζονται το κρατούμενο σαν αντικείμενο...Αχ Κατερίνα δεν πρόλαβες να δεις να καταργείται το βασανιστήριο της κολπικής έρευνας. Δεν θα πιούμε ποτέ ελεύθεροι ούζα κάτω από τον ζεστό ήλιο. Δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα το όνειρο να συνεδριάσουμε από κοινού στα γραφεία της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Αχ Κατερίνα δεν τα κατάφερες να απεγκλωβιστείς από όσα σε κυνήγαγαν, χρόνια τώρα.Όμως, Κατερίνα δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα μας συντροφεύει η φωνή σου, οι αγωνίες σου, η ευγένεια σου. Οι συγκρατούμενές σου και αυτή τη στιγμή είναι δίπλα σου. Και εμείς εδώ στην Πρωτοβουλία νιώθουμε οργή, αλλά και ακόμη πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι. Την Κυριακή Κατερίνα θα είμαστε έξω από τις φυλακές στη Θήβα. Για να υποκλιθούμε μπροστά σου. Για να τιμήσουμε την προσπάθειά σου, την ανθρωπιά σου, τις αδυναμίες σου, Κατερινάκι!


παράπλευρες απώλειες
Καταλυτικές οι επιπτώσεις στη φυσική και ψυχική υγεία

Ποιες είναι οι επιπτώσεις της φυλάκισης; Η στέρηση της ελευθερίας και ο παρατεταμένος εγκλεισμός επιδρούν καταλυτικά στη φυσική και ψυχική υγεία του ανθρώπου-κρατουμένου, μας θυμίζει η Αφροδίτη Κουκουτσάκη, επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου: «Μια διάσταση της συζήτησης περί φυλακής, της οποίας η σημασία αναδεικνύεται τις τελευταίες δεκαετίες του "μεγάλου εγκλεισμού", είναι αυτό που θα όριζα ως μεταμορφώσεις του έγκλειστου σώματος. Το 1876, ο Cesare Lombroso εξέδιδε τη ναυαρχίδα της Εγκληματολογίας ως επιστημονικού κλάδου, το έργο του "Ο Εγκληματίας άνθρωπος", απεικονίζοντας τα σωματικά χαρακτηριστικά του "γεννημένου εγκληματία". Κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι, αλλά ποτέ δεν δόθηκε ανάλογη σημασία στα σωματικά χαρακτηριστικά του έγκλειστου ανθρώπου, όχι ως προϋπόθεση αλλά ως συνέπεια του εγκλεισμού. Ο Γάλλος γιατρός φυλακών Daniel Gonin περιγράφει: περίπου το ένα τέταρτο αυτών που μπαίνουν φυλακή, από τις πρώτες κιόλας μέρες υποφέρει από ιλίγγους· η όσφρηση, αρχικά, παρουσιάζει σύγχυση και στη συνέχεια εκμηδενίζεται στο 30% των φυλακισμένων· τους τέσσερις πρώτους μήνες, το ένα τρίτο αυτών που έρχονται από την κατάσταση ελευθερίας παρουσιάζει επιδείνωση της όρασης και, με τον καιρό, μετατρέπονται σε "μυωπικές σκιές" διότι το βλέμμα χάνει προοδευτικά τη λειτουργία υποστήριξης του λόγου, το μάτι δεν συντονίζεται πια με το στόμα· το 60% των εγκλείστων, τους πρώτους οκτώ μήνες, πάσχει από διαταραχές της ακοής λόγω ενοχλητικής υπερευαισθησίας· το 60%, από τις πρώτες κιόλας μέρες, πάσχει από μια αίσθηση "ατονίας"· το 28% υποφέρει από αίσθηση κρύου ακόμη και τους καλοκαιρινούς μήνες. Αλλες παθήσεις που εμφανίζονται σε υψηλά ποσοστά στον έγκλειστο πληθυσμό είναι: οδοντική, δερματολογική και πεπτική, ενώ οι ενοχλήσεις του πεπτικού συστήματος συνοδεύονται, κατά την εξέλιξή τους, από ενοχλήσεις των αναπνευστικών οδών. Την εικόνα συμπληρώνουν οι αυξημένες πιθανότητες αυτοκτονίας, εκδήλωσης ψυχιατρικών διαταραχών, τα μεγάλα ποσοστά μόλυνσης από λοιμώδεις ασθένειες ή από τον ιό του AIDS κ.λπ. [βλ. Μ. Pavarini, «Ο μύθος της "σωφρονιστικής" λύτρωσης», στο Α. Κουκουτσάκη, «Εικόνες εγκλήματος»]. Προφανές αποτέλεσμα, η δραστική μείωση της πρόγνωσης επιβίωσης για όσους βρέθηκαν πίσω από τα σίδερα για μέσο ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτή η σωματική οδύνη, το μεσαιωνικό στίγμα το οποίο εναποθέτει η φυλακή στο κορμί του κατάδικου, δεν προβλέπεται από κανένα νόμο αλλά και κανένας νόμος δεν μπορεί να τη θεραπεύσει».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/11/2008

Η Κατερίνα Γκουλιώνη πέθανε στη διάρκεια μιας πειθαρχικής μεταγωγής. Δεν ήταν μια ακόμα νεκρή κρατούμενη χωρίς όνομα. Ντυμένη με το όνομά της, δραπέτευσε απ΄τον εγκλεισμό της σ' αυτή τη μηχανή επεξεργασίας των ενσαρκώσεων της «ετερότητας». Διαταρακτική και στον θάνατό της...


Η καταγγελία της Κατερίνας Γκουλιώνη στο Συνήγορο του Πολίτη 
  Ελεώνας Θηβών (20-02-09), Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω.Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να...αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους...Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη...νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν...Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε...Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμό του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε. Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.
Γκουλιώνη Κατερίνα

Στη δ/ση http://www.tvxs.gr/v7763 ένα γράμμα της Κατερίνας Γκουλιώνη που έφτασε στην Πρωτοβουλία την επομένη του θανάτου της

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

πάλι ψυχραμένοι είμαστε;

πάλι ψυχραμένοι είμαστε;
"Το νέο πρόγραμμα εστίαζε όχι στο έγκλημα (την πράξη), αλλά στον εγκληματία (το δράστη)… Στο επίκεντρο του εγκληματολογικού εγχειρήματος υπήρχε τώρα η έννοια της αιτιότητας… Είτε το επίπεδο ερμηνείας ήταν βιολογικό, ψυχολογικό, κοινωνιολογικό, ή ένας συνδυασμός αυτών, το Ιερό Δισκοπότηρο ήταν μία γενική αιτιολογική θεωρία: Γιατί οι άνθρωποι εγκληματούν; Αυτή η αναζήτηση έδωσε στο αντικείμενο το συλλογικό αυτοπροσδιορισμό του: "η επιστημονική μελέτη των αιτίων του εγκλήματος" "(Cohen, 1988: 4, Against Criminology, New Brunswick: Translation Books)
"Έχεις διαβάσει ποτέ εγκληματολογικά κείμενα; Είναι εκπληκτικά. Και το λέω αυτό από κατάπληξη, όχι επιθετικότητα, επειδή δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο εγκληματολογικός λόγος μπόρεσε να συνεχισθεί σε αυτό το επίπεδο. Έχει κανείς την εντύπωση ότι έχει τόση χρησιμότητα, είναι τόσο απαραίτητος και τόσο ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία του συστήματος, ώστε δεν θεωρεί αναγκαίο να αναζητήσει κάποια θεωρητική κάλυψη ή ακόμη απλά ένα συνεκτικό πλαίσιο. Είναι απόλυτα ωφελιμιστικός" [Foucault, (1975): “Prison Talk”, στο: Colin Gordon (επιμ.), Power/Knowledge: Michel Foucault - Selected Interviews and Other Writings 1972-1977, New York: Pantheon, 1980: 47]* ----------------------------------------------------
* Το απόσπασμα του Foucault αναφέρεται από τον Τηλέμαχο Σεράση στο άρθρο του "Η χαμένη τιμή της εγκληματολογίας", στο Κουκουτσάκη, Α., 1999, Εικόνες Εγκλήματος, Αθήνα: Πλέθρον

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Νεολαία και "ηθικοί πανικοί"

πάλι ψυχραμένοι είμαστε;

These phenomena* must say something to us – if only we could know exactly what (Stan Cohen, 1980: ix)

* Οι νεανικές υπο-κουλτούρες στην μεταπολεμική Βρετανία.

1. […] σήμερα είμαστε μάρτυρες μιας κρίσης τού είναι σε μια κοινωνία όπου η αυτό-εκπλήρωση, η έκφραση, η αμεσότητα είναι υπέρτατες αξίες, ακόμα κι αν οι δυνατότητές εκπλήρωσής τους είναι σημαντικά περιορισμένες από την αυξανόμενη γραφειοκρατικοποίηση της εργασίας (την λεγόμενη McDolandization [ελαστικοποιημένη εργασία σύμφωνα με το μοντέλο ΜcDonald]) και την εμπορευματοποίησης του ελεύθερου χρόνου. Το έγκλημα και η παρανομία σ’ αυτά τα νέα συμφραζόμενα μπορούν να ειδωθούν ως μορφή απόδρασης από τους καταναγκασμούς, άμεση υλοποίηση αναγκών και επιβεβαίωση της ταυτότητας και της ύπαρξης. Μ’ αυτήν την έννοια, η ταυτότητα καθίσταται μέρος της παραβίασης των κανόνων [Hayward & Young, 2004: 267, “Cultural Criminology. Some notes on the script”, στο Theoretical Criminology, vol. 8(3)]

2. Η Αθήνα μοιάζει πολλές φορές με μια πόλη σε παράλυση ή ομηρία. Ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως κάνει λόγο για «αντάρτικο πόλεως», προσφέροντας σε όσους συμμετέχουν στα επεισόδια τον μεγάλο μύθο που αναζητούσαν. Ο Συνασπισμός ακολουθεί τη συνταγή της πολιτικής με όρους λιανικής: Ψαρεύει ψήφο ψήφο χωρίς να τον νοιάζει από πού προέρχεται ή αν κάνει ζημιά στον τόπο. Η χώρα μοιάζει να έχει μπει σε μια «άρρωστη» περίοδο, που προκαλεί άλλοτε αισθήματα μελαγχολίας και άλλοτε εκρήξεις αγανάκτησης. Το βέβαιο είναι πως αυτή η κρίση γύρω από την παιδεία έχει αρχίσει να ξεφεύγει από την κατάσταση που ξέραμε ως σήμερα. Δεν μιλάμε πια μόνο για τα 400 μέλη των 3–4 συμμοριών που κατοικοεδρεύουν στα γνωστά στέκια του κέντρου της πόλης. Αυτοί συμμετέχουν στις καλά σχεδιασμένες επιχειρήσεις εναντίον των ΜΑΤ ή άλλων στόχων συνεχίζοντας μια μακρά παράδοση. Στο μυαλό τους είναι οι συνεχιστές ενός «ένοπλου κινήματος» το οποίο έβρισκε, δυστυχώς, πάντοτε θερμούς υποστηρικτές στη Βουλή και τη δημοσιογραφία. Αυτό είναι ένα κομμάτι της σημερινής εικόνας. Το υπόλοιπο έχει να κάνει με όλο και περισσότερους νέους που «μαγεύονται» από τη βία. Αυτοί αποτελούν φαινόμενο για σοβαρό προβληματισμό. Καμία έξαρση βίας δεν μπορεί να λυθεί μόνο με αστυνομικά μέτρα. Τη δεκαετία του 1960, η Αμερική γνώρισε μια απίστευτη έξαρση εγκληματικότητας, με κυρίως μαύρους δράστες στις μεγάλες πόλεις. Ο Λίντον Τζόνσον δήλωσε πως η λύση δεν ήταν να συλλάβεις όλους τους φτωχούς μαύρους ή να βάλεις περισσότερη αστυνομία στα γκέτο. Αποφάσισε λοιπόν πως αυτό που χρειαζόταν ήταν η δημιουργία μιας μεσαίας τάξης μαύρων που θα έλυνε τα προβλήματα διαβίωσης και θα τους έδινε μια ελπίδα και προοπτική. Και αυτό λείπει σήμερα από την ελληνική νεολαία. Σε μια κοινωνία που το όνειρο είναι το μεγάλο τζιπ και το εξοχικό με πισίνα, ο νέος που πιστεύει μέσα του ότι δεν θα έχει ποτέ ούτε το ένα ούτε το άλλο τρελαίνεται. Έχει πεισθεί από τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα πως «όλοι τα παίρνουν», πως κανείς δεν φτάνει κάπου με την αξία του, είτε μέσω ΑΣΕΠ είτε με κόπο και ιδρώτα στον ιδιωτικό τομέα. Μέσα στην απελπισία του, σε μια κοινωνία χωρίς κανένα θετικό πρότυπο, νιώθει φόβο, υπερασπίζεται ένα μυθικό στάτους κβο που του μοιάζει παραδεισένιο και εκτονώνεται στον χαβαλέ της βίας. Αυτό το φαινόμενο είναι να μην πάρει φωτιά... μετά απλώνεται χωρίς να το καταλάβεις. Αυτό που λείπει είναι το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, που θα ξεφύγει από τη μιζέρια και τη... σοβιετική ψευδαίσθηση ασφάλειας του Δημοσίου ή της δήθεν δωρεάν παιδείας. Αν οι πολιτικοί μας δεν το καταλάβουν γρήγορα και δεν δώσουν το χέρι στον νέο Έλληνα για να βγει από το αδιέξοδο πιστεύοντας σε κάτι θετικό, ο κ. Καραμανλής ή ο κ. Παπανδρέου ή όποιος θα είναι πρωθυπουργός σε μερικά χρόνια θα έχει μπροστά του ένα ανεξέλεγκτο φαινόμενο βίας και αμφισβήτησης (Α. Παπαχελάς, Καθημερινή, 14/3/07)

3. Η αλλαγή των όρων ενός επιχειρήματος είναι εξαιρετικά δύσκολη, εφ’ όσον ο κυρίαρχος ορισμός του προβλήματος απαιτεί, με την επανάληψη, το βάρος και την αξιοπιστία εκείνων που τον προτείνουν ή τον αποδέχονται, την επικύρωση της “κοινής λογικής”. Τα επιχειρήματα που επιμένουν σ’ αυτόν τον ορισμό του προβλήματος θεωρούνται ότι αποτελούν “λογικό” επακόλουθο. Τα επιχειρήματα που επιδιώκουν να αλλάξουν τους όρους αναφοράς διαβάζονται “ως απομακρυνόμενα από το θέμα”». (Stuart Hall, 1989: 133, Χωλ. Στ., κ.α., «Η αστυνόμευση της κρίσης – Η εξισορρόπηση των εκδοχών: η εκμετάλευση του Χάντσγουόρθ», στο Μ. Κομνηνού, Χ. Λυριτζής (επιμ.) Κοινωνία, εξουσία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, Αθήνα: Παπαζήσης)

4. Στην τελευταία σελίδα του Folk Devils and Moral Panics. The creation of the Mods and Rockers, ο Stan Cohen γράφει: "Όσο οι κοινωνίες μας εγκλωβίζουν τμήματα του κοινωνικού σώματος - τους νέους σε αυτήν την περίπτωση – σε μονοδιάστατα ή και αδιέξοδα μονοπάτια ανέλιξης και πρόσβασης στα αγαθά που η ίδια υπόσχεται καταδικάζοντας εκ των υστερών τις προτεινόμενες λύσεις και πρακτικές που αυτά τα κοινωνικά τμήματα επιλέγουν, τότε το μέλλον μάς επιφυλάσσει νέους ηθικούς πανικούς" (Cohen, 1980, Folk Devils and Moral Panics. The creation of the Mods and Rockers, New York: St. Martin’s Press). Ορίζει δε ως ηθικό πανικό, μια κατάσταση επεισόδιο, άτομο ή ομάδα έρχεται στο φως της δημοσιότητας για να ορισθεί ως απειλή για τις κοινωνικές αξίες και συμφέροντα. Οι ηθικές οχυρώσεις ενισχύονται από εκδότες, κληρικούς, πολιτικούς και άλλους ορθά σκεπτόμενους ανθρώπους. Κοινωνικά αποδεκτοί ειδικοί προβαίνουν σε διαγνώσεις και προτείνουν λύσεις … (η εμφάνιση του πανικού) μερικές φορές έχει πιο σοβαρές και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και μπορεί να προκαλέσει μεταβολές στο νομικό σύστημα και την κοινωνική πολιτική, ή ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται μια κοινωνία τον εαυτό της (Cohen, S. 1972/ 1980: 9)*

5. Πρόκειται μάλλον για το ότι τα εγκληματικά συμβάντα, οι ταυτότητες και τα στυλ ζωντανεύουν μέσα σ’ ένα περιβάλλον διαποτισμένο από τα ΜΜΕ και, ως εκ τούτου, εξαρχής υπάρχουν ως μια στιγμή σ’ ένα διαμεσολαβητικό σπιράλ παρουσίασης και αναπαράστασης. Τα ΜΜΕ κατασκευάζουν μάλλον τα εγκληματικά συμβάντα και τις προσλήψεις της εγκληματικότητας, παρά αναφέρονται σ’ αυτά […] Σε κάθε περίπτωση, ως πολιτισμικοί εγκληματολόγοι μελετάμε όχι μόνον εικόνες αλλά εικόνες των εικόνων, έναν απέραντο χώρο διαμεσολαβητικών κατόπτρων (Ferrell & Sanders, 1995: 14, “Toward a Cultural Criminology”, στο Ferrell, J. & R. Sanders (επιμ.), Cultural Criminology, Boston: Northeastern University Press)
* Ο όρος «ηθικοί πανικοί», ως μια σαφώς προσδιορισμένη κοινωνιολογική έννοια, που χρησιμοποιήθηκε το 1972 στην έρευνά του για τους «λαϊκούς σατανάδες» (folk devils) της δεκαετίας του 1960 στη Mεγάλη Βρετανία, τους Mods και Rockers και την λειτουργία των «ηθικών πανικών». είχε τέτοια επίδραση, ώστε πλέον έχει περάσει από την κοινωνιολογική ορολογία στη γλώσσα δημοσιογράφων, πολιτικών και γενικότερα μεγάλου μέρους αυτών που εμπλέκονται στη δημιουργία κοινωνικών πανικών. Σημειώνεται ότι o Cohen θεωρεί τα ΜΜΕ ως καθοριστικό φορέα συγκρότησης αυτού που ορίζεται ως κοινωνική απειλή. Περισσότερες πληροφορίες για την έρευνα του Cohen, παρουσιάζει ο Κυριάκος Λίγκας στην ανάρτηση Folk Devils and Moral Panics. The creation of the Mods and Rockers

οι φωτογραφίες είναι από τις παρακάτω δ/σεις:
πρώτου κειμένου
δεύτερου κειμένου
τρίτου κειμένου
τέταρτου κειμένου

Φυλακή, αντιστάσεις και συναινέσεις
1. Fundamentally, then, the aim of all punishment is the protection of those social values which the dominant social group of the state regard as good for “society”
Thorsten Sellin (1968: vi)
Indeed it is precisely because it subverts this calm imagery of institutional power and order that the sight of protesting inmates on a prison roof is so disturbing to the public and authorities alike
David Garland (1990: 260)*
Η αιματηρή εξέγερση στις φυλακές της ελληνικής πρωτεύουσας δεν θέτει λοιπόν μόνο το ζήτημα της ανθρώπινης μεταχείρισης των κρατουμένων, αλλά και της επιβολής της τάξης και μέσα στη φυλακή. Η επιβολή του νόμου αποτελεί υπέρτερο στόχο της ποινής από τη «βελτίωση» των καταδίκων- η αντίθετη άποψη θα ήταν το ολιγότερον υποκριτική.[...] Η κρατική καταστολή, ως νομιμοποιημένη μορφή βίας, δεν είναι φιλεύσπλαχνος - και δεν υπόκειται στην προέγκριση των «ανθρωπιστών» δημοσιογράφων, ούτε μπορεί να αποφασίζεται και να εξελίσσεται με τις κάμερες «μέσα στα πόδια» των αστυνομικών δυνάμεων. (Δ. Καστριώτης, Η Καθημερινή 18-11-1995: 1, με αφορμή την εξέγερση στις ελληνικές φυλακές τον Νοέμβρη του 1995, όπως αναφέρεται στο Νικολαίδης, 2006 )
2. Το αληθινό πολιτικό καθήκον σε μια κοινωνία σαν τη δική μας είναι να ασκήσουμε κριτική στη λειτουργία των θεσμών, που μοιάζουν να είναι ουδέτεροι και ανεξάρτητοι· να τους [...] προσβάλουμε με τέτοιον τρόπο ώστε η πολιτική βία, η οποία πάντοτε ασκούταν συγκαλυμμένα μέσω αυτών, να αποκαλυφθεί για να μπορέσουμε στη συνέχεια να την πολεμήσουμε (Φουκώ, Μ., 1974/1990: 44, "Ανθρώπινη φύση: Δικαιοσύνη εναντίον εξουσίας", στο Η μικροφυσική της εξουσίας, Αθήνα: Ύψιλον, όπως αναφέρεται στο Νικολαίδης, 2006 )
3. Αλλά υπήρξαν και εξεγέρσεις ενάντια στις πρότυπες φυλακές, στα ηρεμιστικά, στην απομόνωση, ενάντια στα ιατρικά ή εκπαιδευτικά συστήματα […] Εξεγέρσεις αντιφατικές ενάντια στην εξαθλίωση, αλλά και ενάντια στην άνεση, ενάντια στους φύλακες αλλά και ενάντια στους ψυχίατρους […] Επρόκειτο, όμως, καθαρά για εξεγέρσεις σε επίπεδο σωμάτων, ενάντια στο ίδιο το σώμα της φυλακής. Ήταν η υλική της πραγματικότητα στο μέτρο που λειτουργεί σαν όργανο και σαν φορέας της εξουσίας. Ήταν όλη αυτή η τεχνολογία της εξουσίας πάνω στο σώμα, που η τεχνολογία της "ψυχής" - εκείνη των παιδαγωγών, των ψυχολόγων και των ψυχίατρων - δεν κατορθώνει ούτε να συγκαλύψει, ούτε ν' αντισταθμίσει, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι η ίδια ένα από τα εργαλεία της [Φουκώ, Μ. (1976/ 1989:44), Επιτήρηση και Τιμωρία, Αθήνα: Ράππας ]
4. «Η πιστή εφαρμογή των κανονισμών λειτουργίας των καταστημάτων ή η σύνταξη κανονισμών όπου δεν υπάρχουν […] Η δημιουργία χώρων με αθλοπαιδιές στα καταστήματα κράτησης. Το ρητό “αργία μήτηρ πάσης κακίας” προσιδιάζει περισσότερο σ’ αυτούς τους χώρους γιατί οι ώρες, μέρες και μήνες γίνονται αιώνες με την απραξία και η σκέψη απεργάζεται τα χειρότερα» (από τις προτάσεις του Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, Δ. Κυριτσάκη, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 15/7/2005)
5. Ο φυλακισμένος δεν έχει επάγγελμα. Γι’ αυτό συχνά γράφει πολύ: στη μάνα του, στον πρόεδρο της δημοκρατίας, στους υπουργούς, στους βουλευτές, στον ιερέα, στους φίλους του, στον ίδιο του τον εαυτό […] Με τη γραφή προσπαθεί να ξεφορτωθεί την αδικία και τη μοναξιά του. Σε ύφος άλλοτε πικρόχολο και σαρκαστικό, άλλοτε απελπισμένο, πάντοτε όμως ειλικρινές ακόμα κι όταν επιχειρεί να εξωραΐσει την αλήθεια (ο Foucault, πριν σαράντα περίπου χρόνια, προλογίζοντας το αφιέρωμα του γαλλικού περιοδικού Esprit, Ο κόσμος των φυλακών, όπως το αναφέρει Ο ιός της Κυριακής, εφημερίδα Ελευθεροτυπία 22/5/1994: 46)
---------------
* Είναι η προμετωπίδα του άρθρου του Αριστοτέλη Νικολαϊδη, Μέσα μαζικής επικοινωνίας και φυλακή: Η περίπτωση της εξέγερσης στις φυλακές Κορυδαλλού τον Νοέμβριο του 1995, στο Κουκουτσάκη, Α. (2006) (εισαγωγή, επιμέλεια), Εικόνες Φυλακής, Αθήνα: Πατάκης

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

8 του μάρτη


Σημερα 8 του μάρτη δεν δεχομαστε επισκεψεις. Θα γιορτάσουμε τη γιορτη της γυναικας με τον προγραμματισμενο κολπικο ελεγχο*



*δες στα σχόλια αυτής της ανάρτησης καταγγελίες κρατουμένων