οικονομία, σύντροφοι! δεν βγαίνουμε...

Aποψη: Μια δεύτερη, ψηφιακή ζωή
Tης Kατερινας Mατσα

"H εξάρτηση από το Διαδίκτυο αποτελεί την πιο σύγχρονη μορφή εξάρτησης. Εκδηλώνει την εξάντληση του πολιτισμού ενός παρηκμασμένου κόσμου, όπου η τεχνολογία από μέσον χειραφέτησης του ανθρώπου μετατρέπεται σε μέσον τυραννικού καταναγκασμού και ολοκληρωτικής απώλειας της ελευθερίας του. Σ’ έναν πολιτισμό όπου κυριαρχεί η εικόνα και η απουσία διαλόγου και διαπροσωπικής επικοινωνίας διαμορφώνονται όλοι οι όροι που ωθούν τους νέους στη μανιώδη αναζήτηση μιας εικονικής πραγματικότητας ως υποκατάστατο της δικής τους μίζερης καθημερινότητας. Η ακατανίκητη τάση υποκατάστασης του κενού εμπειρίας, που χαρακτηρίζει τη μοναχική, ανιαρή και χωρίς ουσιαστικές σχέσεις, ευκαιρίες και νόημα προσωπική τους ζωή, τους ωθεί στην παρορμητική αναζήτηση μιας ψηφιακής “δεύτερης ζωής” γεμάτης με εκπληκτικές εμπειρίες, ευκαιρίες και σχέσεις που δεν μπορούν να πραγματώσουν στη ζωή τους. Μέσα σ’ αυτήν τη βαθιά αλλοτριωτική διαδικασία, όλοι αυτοί οι νέοι βιώνουν τις τραγικές συνέπειες μιας βαθμιαίας και αναπόφευκτης συρρίκνωσης και τελικά καταστροφής της προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελματικής τους ζωής. Από αυτήν την άποψη, η εξάρτηση από το Διαδίκτυο, η πιο σύγχρονη μορφή εξάρτησης, αποτελεί ταυτόχρονα και την πιο ακραία μορφή αλλοτρίωσης του ανθρώπου της εποχής μας".
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_22/11/2009_362381

Μήνες τώρα, παλεύοντας να βρω μια λύση για ένα νεαρό άτομο που έχει αναλάβει [με εξαιρετική επιτυχία!] το ρόλο της καυτής πατάτας, πληροφορήθηκα ότι υπάρχει μια λίστα συμπτωμάτων ή/και συνδυασμού τους που τροφοδοτεί μεν τη βιβλιογραφία των διαγνώσεων και των νοσολογικών κατηγοριών αλλά, όταν θελήσεις να πας παρακάτω, πληροφορείσαι ότι δεν υπάρχουν δομές για την θεραπευτική αντιμετώπιση των διαγνωσμένων ως πασχόντων -ενίοτε μάλιστα αρκεί απλώς η φήμη περί της πάθησης ή και κάτι σε τηλεδιάγνωση για να αποκλειστεί το "περιστατικό"! Βαρέθηκα ν' ακούω, "κρίμα, αλλά και τι να κάνουμε όμως;" -γιορντάνι η συλλογή από λογής, λογής στιγματισμούς, πέτρα στο λαιμό θα γίνει ένας ακόμα!

Σοβαρό πολύ το θέμα, άδικο να το ξοδέψω σ' αυτή την ανάρτηση. Η αφορμή, όμως, ήταν για να ρωτήσω κάτι που με απασχολεί χρόνια: Μήπως να κάνουμε λίγο οικονομία στην παραγωγή διαγνώσεων γιατί δημιουργούνται προβλήματα με τη... ζήτηση θεραπείας; Διότι, άντε και τους διαγνώσαμε κι αυτούς τους εξαρτημένους, άντε και τους πείσαμε ότι είναι αλλοτριωμένοι και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Κι αν μας προκύψουν πολλοί πεισμένοι ότι "νοσούν"; Κι αν μας προκύψουν πολλαπλής διάγνωσης; Βγαίνουμε ή θα μας πνίξει το κύμμα των νεο-νοσούντων και δεν θα ξέρουμε τι να τους κάνουμε και τι να τους πούμε;

Υπάρχει ένας απλός, θα έλεγα αυταπόδεικτος, μηχανισμός: επινοώντας νέες κατηγορίες διαταραχών και τις συνακόλουθες διαγνώσεις, παράγουμε αναπόφευκτα κύκλους εν δυνάμει "ασθενών". Και, απ' όσο καταλαβαίνω, στη νέα κατηγορία "εξαρτημένων" θα στρατολογηθούν κυρίως νεαρά άτομα,* αυτά που ήδη επιτηρούνται εντός ασφυκτικών θεσμών διότι δύσκολα ενήλικας θα αποδεχθεί ότι η σχέση του με το διαδίκτυο συνιστά εξάρτηση που απαιτεί θεραπεία: άλλους αφορά το πρόβλημα, τα παιδιά μας ως συνήθως... Κι εδώ, μάλιστα, πρόκειται για "νόσο" που θα πιάσει τόπο, καθώς ανταποκρίνεται σε προσλαμβάνουσες που θέλουν τους νέους να βρίσκονται σε οιονεί συνθήκες επικινδυνότητας, τόσο γι' αυτό που κάνουν όσο και γι' αυτό που δεν κάνουν. Δεν έχουν, όμως, ήδη πολλά μαλλιά να ξάνουν για να τους περισσεύει κι αυτό της εντατικότερης επιτήρησης, και μάλιστα στον ιδιωτικό τους χώρο, προκειμένου να μην "νοσήσουν" και ατονήσει η επίδοσή τους στους ρόλους για τους οποίους τους προορίζουν οι πολιτικά ορθές νοηματοδοτήσεις περί ελευθερίας ή πραγμάτωσης της ζωής; Κι αν έχουμε ακόμα πόρους, μήπως να τους διαθέταμε για υπόστηριξη κι αποστιγματισμό εκείνων των παλιότερα διαγνωσμένων ως "κρίμα, δεν υπάρχει τίποτα γι' αυτούς" περιπτώσεων, ανθρώπων που επίσης δεν μπορούν να πραγματώσουν τη ζωή τους και όχι από δική τους ευθύνη;...

*Όπως αναφέρεται και στο κείμενο "[δ]ιαμορφώνονται όλοι οι όροι που ωθούν τους νέους στη μανιώδη αναζήτηση μιας εικονικής πραγματικότητας ως υποκατάστατο της δικής τους μίζερης καθημερινότητας [...]όλοι αυτοί οι νέοι βιώνουν τις τραγικές συνέπειες μιας βαθμιαίας και αναπόφευκτης συρρίκνωσης και τελικά καταστροφής της προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελματικής τους ζωής"

ασθενείς ή απορρίμματα...

Εφιάλτης στα Ψυχιατρεία: Γιατροί ή δεσμοφύλακες;

«Βόμβα στο δικαστικό κατεστημένο αποτελούν αποκαλύψεις -καταγγελίες, στο Newstime Tv, του ψυχίατρου Διευθυντή στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών Αλέξανδρου Χαϊδεμένου, σύμφωνα με τις οποίες εγκληματίες, δολοφόνοι και κάθε λογής βαρυποινίτες που χαρακτηρίζονται ως άτομα με μειωμένο καταλογισμό δεν εκτίουν την ποινή τους μέσα στη φυλακή αλλά θα εγκλειστούν αναγκαστικά για τουλάχιστον τρία χρόνια σε ψυχιατρείο. Αυτό προβλέπει ο ποινικός κώδικας και κανένας δεν νοιάζεται για το ακαταλόγιστο του νόμου. Για παράδειγμα υπάρχει ασθενής που έχει κάνει 3 φόνους και παρά το γεγονός ότι υποβλήθηκε σε συνεχή φαρμακευτική αγωγή ούτε αναισθησία απέκτησε, ούτε τον εγκατέλειψαν οι παραλυτικές* του ιδέες και οι ψευδαισθήσεις».
http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=21320

*[υποθέτω ότι λίγο η άγνοια, λίγο η βιάση, οι παραληρηματικές ιδέες... παραλύσανε]

Επέλεξα να συμπληρώσω την ανάρτηση με το video μολονότι το ρεπορτάζ, με τις υποδηλωτικές σκηνές και την υποβλητική μουσική, είναι τόσο χοντροκομμένο που δεν αποκρύπτει τίποτα από τις διαδικασίες αναπαράστασης ενός προβλήματος με τους όρους ταινίας thriller.

Κι όμως, σ' αυτή η χοντροκομμένη αναπαράσταση ξετυλίγεται ένας ιδεολογικός λόγος που δίνει υπόσταση σε συλλογικούς φόβους απέναντι στην "άλογη βία" και τα ανύποπτα θύματά της -η αφήγηση περί "σχιζοφρενούς δολοφόνου", μ' άλλα λόγια. Ξετυλίγεται καθώς η ατομική περίπτωση γίνεται κατηγορία, ο δράστης 3 ανθρωποκτονιών μετατρέπεται σε δράστες, πολλούς δράστες, μέχρι που κορυφώνεται η αφήγηση στο ζήτημα της επικινδυνότητας και της αδυναμίας των ψυχιατρικών δομών να την ελέγξουν...
Πώς ορίζεται, λοιπόν, το πρόβλημα; Εμβληματική η περιγραφή με τις δυο γυναίκες νοσηλεύτριες και τον σωματώδη τρόφιμο του ψυχιατρείου, εμβληματική και η αναφορά στην καταθλιπτική γυναίκα που θα πρέπει να συμβιώσει με επικίνδυνους ψυχασθενείς εγκληματίες, η αδύναμη γυναίκα απέναντι στον πιο ανεξέλεγκτο από τους κινδύνους, στο βαθμό που η απειλή προέρχεται από μη ένα έλλογο υποκείμενο που η επιστήμη δεν μπορεί να το "καταστείλει".
Ποιο είναι, λοιπόν, το διακύβευμα, όταν οι όροι χάνουν το νόημά τους και ο άρρωστος δεν ορίζεται ως κάποιος που έχει ανάγκη ιατρικής φροντίδας αλλά ως παράφρων επικίνδυνος εγκληματίας, για τον οποίο αυτό που απαιτείται είναι αποτελεσματική φρούρηση;

Κι όμως, η ιατρική αυθεντία κάθε άλλο παρά υποχώρησε από τη διεκδίκηση ενός σημαντικού ρόλου στη διαχείριση του σώματος του παραβάτη του νόμου. Όσο κι αν αλλάξαν οι όροι από την εποχή που ο ανταγωνισμός μεταξύ νομικού και ιατρικού λόγου έμοιαζε με μάχη αμφίρροπη καθώς το υλικό της ανθρώπινης ψυχής ήταν πεδίο διεκδίκησης για την ανάδειξη του πιο έγκυρου φορέα της θεσμικής αλήθειας -από τα ωραιότερα βιβλία που μπορεί να διαβάσει κανείς γι' αυτό το θέμα είναι το Εγώ, ο Πιερ Ριβιέρ, του Μισέλ Φουκώ και ομάδας συνεργατών του. Ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες στο σώμα του εγκληματία ξαναρχίζουν να εγγράφονται διαγνώσεις και προγνώσεις επικινδυνότητας, περισπούδαστες μελέτες για τους λόγους που αυτό το κύτταρο της κοινωνίας βγήκε ελαττωματικό...
Την εποχή του φλογερού έρωτα ανάμεσα στην νεογέννητη εγκληματολογία και την ήδη τότε γοητευτική ιατρική, οι διαγνώσεις συνεπάγονταν κι ένα ολόκληρο πλέγμα εξειδικευμένων μέτρων για το "άρρωστο κύτταρο" ["η κύρωση πρέπει να λειτουργεί ατομικά, σαν φάρμακο" έλεγε ο εκ των γεννητόρων της εγκληματολογίας Raffaele Garofalo].

Έλεγαν οι I. Taylor, P. Walton & J. Young για την γέννηση της εγκληματολογίας στο The New Criminology -τη ναυαρχίδα της κριτικής εγκληματολογίας:

"Ο βιολογικός ντετερμινισμός ασκεί μεγαλύτερη γοητεία από τον κοινωνιολογικό ντετερμινισμό επειδή εξαλείφει οποιοδήποτε υπαινιγμό ότι το έγκλημα μπορεί να είναι το αποτέλεσμα κοινωνικών ανισοτήτων: Το έγκλημα είναι κάτι που βρίσκεται στη φύση του εγκληματία και όχι μία δυσλειτουργία της κοινωνίας. Επιπλέον επιτυγχάνει την απόλυτη εξάλειψη της πιθανότητας κάποιας εναλλακτικής πραγματικότητας. Γιατί ο βιολογικά κατώτερος είναι συνώνυμος με τον α-κοινωνικό. Η ανάλυση εστιάζει στο άτομο που δεν μπορεί να είναι κοινωνικό. με αυτή την εξατομίκευση δεν αποτελεί απειλή για τη μονολιθική πραγματικότητα που αποτελεί το επίκεντρο του θετικισμού" (Taylor, Walton και Young 1973: 40)

Κύλισε πολύ νερό στ' αυλάκι έκτοτε, οι αντιλήψεις άλλαξαν, κάποια περίοδο αμφισβητήθηκε κι η έννοια της ιδιαίτερης εγκληματικής προσωπικότητας ενώ και η "ύβρις" ότι η επικινδυνότητα είναι ψευδοεπιστημονική έννοια κατάφερε να αποκτήσει σεβαστά ακροητήρια.
Και, σαν να έπρεπε να κλείσει κάποια στιγμή ο κύκλος, ξαναγυρνάμε στο κύτταρο, μαθαίνουμε να διαβάζουμε την εγκληματική προδιάθεση στον γεννετικό κώδικα, ανακαλύπτουμε φάρμακα που θα κτυπήσουν το κακό στη ρίζα του, στον εγκέφαλο -οι λοιποί παράγοντες, οι κοινωνικές δομές στο απυρόβλητο...

Μόνο που στα σύγχρονα συμφραζόμενα, η "θεραπεία" έγινε πρόβλημα και όχι αίτημα -άσε που στοιχίζει και πολύ για να επιβαρύνουμε τους κρατικούς προϋπολογισμούς με μέτρα για τους "εγκληματίες", πόσο μάλλον για τους ψυχασθενείς εγκληματίες... Κάπως σαν να απορυθμίστηκε η αγορά: υψηλή παραγωγή διαγνώσεων, χαμηλή κατανάλωση θεραπειών.
Και λοιπόν;
Μήπως ήρθε πάλι η ώρα για την παλιά, καλή λοβοτομή που εξασφάλισε ένα Νόμπελ στον εφευρέτη της; Αν οι γιατροί χάνουν την υπομονή τους με τους "ακαταλόγιστους" -δείτε τον εκνευρισμό που αποπνέει ο λόγος του ψυχίατρου στο video-, αν λένε σε όλους τους τόνους "αυτούς δεν τους θέλουμε εδώ", αλλά δεν ξέρουμε να υπάρχουν άλλες δομές να τους υποδεχτούν -λίγες και απρόθυμες να "καούν" και οι εναλλακτικές δομές-, τότε τι αναμένεται γι' αυτούς τους ανθρώπους; Απ' τη στιγμή που τους ορίζουν ως πρόβλημα, ποια είναι η λύση; Να σβηστούν από τον χάρτη ως , κατά ιατρική διάγνωση, "χαμένες περιπτώσεις" γιατί ακόμα δεν βρέθηκε "θεραπεία" γι' αυτούς και, μέχρι να βρεθεί, τους περιμένει η χωματερή, με maximum της ελπίδας έναν θάνατο που να μην υπεβαίνει τα όρια της αντοχής τους στην οδύνη -μια ευγενής πράξη ευθανασίας!...

Μέχρι να πάψουμε μα ερευνούμε το "κύτταρο" και να στρέψουμε το βλέμμα απ' το "περιστατικό" στον άνθρωπο, στον άνθρωπο στην ολότητά του και όχι στο στίγμα του.

Precarious lives

Στις 13.11.2009, βρέθηκε σε μία δασώδη περιοχή κάπου στο Πουέρτο Ρίκο ένα αποκεφαλισμένο, καμμένο και τεμαχισμένο σώμα. Ανήκε στον Χόρχε Στίβεν Λόπεθ Μερκάντε.

Παραθέτω λινκ δημοσιεύματος (στα αγγλικά):

http://www.ireport.com/docs/DOC-357813

LOÏC WACQUANT and STANLEY COHEN on Neoliberal Penality

Symposium on Neoliberal Penality

School of Law, Queen Mary, University of London

7 Οκτώβρη 2009

Διοργανωτής ο Λεωνίδας Χελιώτης, ο οποίος μας έστειλε και τους συνδέσμους με τις ομιλίες των LOÏC WACQUANT και STANLEY COHEN

http://www.law.qmul.ac.uk/cjc/podcasts/cjc_symposium09_02_loic.mp3

http://www.law.qmul.ac.uk/cjc/podcasts/cjc_symposium09_03_cohen.mp3

πάντειο πανεπιστήμιο, παρασκευή πρωί: η αστυνομία στην υπηρεσία του πολίτη

Την Πέμπτη 12 Νοέμβρη, το βράδυ, τα μέλη ΔΕΠ ενημερωθήκαμε, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ανακοίνωσης που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Παντείου, ότι το πανεπιστήμιο θα παρέμενε κλειστό επί τριήμερο, χωρίς καμιά αιτιολόγηση ή διευκρίνηση -το περιεχόμενο της ανακοίνωσης ήταν το παρακάτω:

Το Πανεπιστήμιο θα παραμεινει κλειστό Παρασκευή 13/11, Δευτέρα 16/11 & Τρίτη 17/11.

Από την Πρυτανεία

Το πρωί της Παρασκευής, οι φοιτητές οι οποίοι προφανώς δεν είχαν ενημερωθεί, πήγαν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους και βρήκαν το πανεπιστήμιο φρουρούμενο από δυνάμεις της αστυνομίας, ενώ κάποιοι από τους ένστολους φρουρούς κινούντο και στον πεζόδρομο που συνδέει το νέο κτίριο με το παλιό συγκρότημα των δύο κτιρίων. Τουτέστιν σε χώρο που καλύπτεται από το πανεπιστημιακό άσυλο. Έτσι, οι φοιτητές πληροφορήθηκαν από την αστυνομία ότι τα μαθήματά τους δεν θα γίνονταν, ούτε επιτεπόταν η πρόσβασή τους στον χώρο γιατί το πανεπιστήμιο θα παρέμενε κλειστό.

Σε όποιους φαίνεται φυσιολογική αυτή η απρόκλητη και αφνίδια κίνηση της Πρυτανείας να κλείσει το πανεπιστήμιο ή δεν τον σοκάρει η εικόνα των συρρεόντων φοιτητών οι οποίοι ενημερώνονται από την αστυνομία για την αναστολή της ακαδημαϊκής τους δραστηριότητας, ε, γι' αυτούς τα πράγματα καλώς καμωμένα ως συνάδοντα και με το καλλιεργούμενο κλίμα για επικείμενη σύρραξη.

Εγώ θα ήθελα μια απάντηση.

Μια τεκμηρίωση της απόφασης της Πρυτανείας, η οποία φαίνεται να πάρθηκε τόσο βιαστικά ώστε να μην συγκληθεί έστω η Σύγκλητος για να αναλάβει και την ευθύνη της υλοποίησής της.

Κυρίως μια απάντηση που δεν θα παραπέμπει στις μιντιακές αφηγήσεις περί του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου ως συνθήκης υψηλής επικινδυνότητας, και η οποία θα συνάδει με την ακαδημαϊκή μας ιδιότητα και την ευθύνη μας απέναντι στους φοιτητές. Μια ευθύνη η οποία -και στον βαθμό που αποδεδειγμένα συντρέχουν σοβαροί λόγοι για το κλείσιμο του πανεπιστημία- συνεπάγεται τουλάχιστον την δική μας παρουσία στο χώρο για να περιφρουρήσουμε τόσο το χώρο όσο και το άσυλο.

Ελπίζω να μην σκεφτούμε εκ των υστέρων τι θα έπρεπε να είχε γίνει και γιατί τέτοιες πρακτικές δεν είναι δυνατόν να εντάσσονται στην ρουτίνα των πρυτανικών αποφάσεων

Και η πρώτη αντίδραση, 18/11: Υπό κατάληψη τελεί από τις 10πμ η Πρυτανεία του Παντείου. Ακολουθεί η ανακοίνωση των φοιτητών-τριών http://www.tvxs.gr/v26431

Και πάλι από φοιτητές η αντίδραση, μεταπτυχιακούς αυτή τη φορά, την αυτόνομη κίνηση μεταπτυχιακών φοιτητών Manifesto

Την προηγούμενη εβδομάδα ο πρύτανης του Παντείου κ. Τσίρης έλαβε μόνος του την απόφαση να κλείσει το Πάντειο εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου, υπό τον φόβο των επεισοδίων. Την εφαρμογή της απόφασης "διασφάλισαν" οι αστυνομικές δυνάμεις που τοποθετήθηκαν έξω από το πανεπιστήμιο και απαγόρευαν σε όλους την είσοδο στους χώρους του. Η απαξίωση του θεσμού οδήγησε στο τραγικό ως αστείο γεγονός του να ζητάν οι άνδρες των ΜΑΤ από τους καθηγητές του Παντείου ταυτότητες για να τους επιτρέψουν την είσοδο στο χώρο! Επιπλέον αποτέλεσμα της απόφασης του Πρύτανη ήταν το να απαγορευθεί επί της ουσίας η πραγματοποίηση της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Φοιτητών Παντείου που είχε συγκληθεί με απόφαση του ΔΣ για την Παρασκευή.

Ποιος όρισε τον κ. Τσίρη και τον εκάστοτε πρύτανη τοποτηρητή του πανεπιστημίου; Ποιος όρισε την αστυνομία θωρωρό του Παντείου; Από πότε κλείνει το πανεπιστήμιο χωρίς να το έχει συζητήσει καν η Σύγκλητος, το ανώτερο όργανο του Πανεπιστημίου; Από πότε μπορούν να ακυρώνονται πρακτικά οι προγραμματισμένες διαδικασίες συλλογικοτήτων του πανεπιστημίου χωρίς καν αυτές να ερωτώνται;

Τα γεγονότα που ακολούθησαν την πορεία του Πολυτεχνείου, όταν και μετά από μία ειρηνική πορεία ακολούθησαν πάνω από 280 τυχαίες προαγωγές που τελικά εξελίχθηκαν σε μόλις 7(!) συλλήψεις δείχνει πως τα προβλήματα της ασφάλειας των πολιτών όχι απλώς δεν αντιμετωπίζονται αλλά αντιθέτως συχνά προκύπτουν από την παρουσία της αστυνομίας. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοϊδης και ο πρύτανης του Παντείου κ. Τσίρης είναι υπόλογοι στην πανεπιστημιακή κοινότητα για αυτή την κίνηση κατάργησης του ασύλου.

Manifesto
Αυτόνομη Κίνηση Μεταπτυχιακών

η δίκη του Αλέξη...*

Ενόσω δυο πόλεις ερίζουν για τη μη διεξαγωγή της δίκης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα δικαστήριά τους και η οικογένεια του θύματος ζητά το αυτονόητο, δηλαδή να αποδοθεί δικαιοσύνη χωρίς να παρεμποδίζουν ειδικοί όροι αυτή τη διαδικασία, ενόσω η υπόθεση προσλαμβάνει χαρακτηριστικά αρχαίας τραγωδίας, υπάρχει αυτό το "η δίκη του Αλέξη" να σηματοδοτεί όχι παραδρομές ή γλωσσικές ευκολίες του δημοσιογραφικού λόγου αλλά κάτι που μοιάζει με την αλήθεια.

Με μια αλήθεια που υπερβαίνει ακόμα και την αναλγησία με την οποία ανασύρθηκαν φάκελοι και δυσφημιστικά στοιχεία για το θύμα πριν ακόμα γίνει η κηδεία του. Μια αλήθεια που τρέφεται ένα χρόνο τώρα απ' τις σάρκες του νεκρού παιδιού, μια αλήθεια που τον καθιστά υπεύθυνο για όσα συνέβησαν τον περασμένο Δεκέμβρη και όσα "φημολογείται" ότι θα συμβούν τον φετεινό... Με πρωτοστατούντα τον θεσμικό λόγο περί αναμενόμενων ταραχών και εξοπλισμού της αστυνομίας για την καταστολή τους, το διακύβευμα έπαψε να είναι η απονομή της δικαιοσύνης κι έγινε η τήρηση της τάξης.

Για να γίνει πια η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ζήτημα δημόσιας τάξης** και, ως τέτοιο, να χάσει τον πυρήνα του, την δική του αυταπόδεικτη αλήθεια: γιατί θα πρέπει να θυμάται η ελληνική κοινωνία την 6 Δεκέμβρη 2008; Για τις φωτιές και τις βιτρίνες!...

Η δίκη του Αλέξη.

Που κανείς δεν τη θέλει στην πόλη του γιατί, όπως λέγεται, θ' ανάψουν πάλι φωτιές, θα σπάσουν πάλι βιτρίνες...

"Ανοιχτό άφησε το ενδεχόμενο να αναβληθεί η δίκη" ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Να αναβληθεί.

Η θεσμική επιβεβαίωση της αλλαγής των όρων, της αλλαγής των ρόλων, της τραγωδίας που χάνει την πεμπτουσία της όταν η αυλαία κλείνει έχοντας από τα πριν εξοστρακίσει την κάθαρση.

*Μ' αυτή τη διατύπωση αναφέρεται το θέμα σε δημοσιεύματα του tvxs.

** "Ανοιχτό άφησε το ενδεχόμενο να αναβληθεί η δίκη για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τον περασμένο Δεκέμβριο στα Εξάρχεια, από τον ειδικό φρουρό Ε. Κορκονέα, ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης. Ο κ. Βούγιας τόνισε ότι την απόφαση θα λάβει το υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλά πρόσθεσε ότι θα πρέπει να συνεκτιμηθεί η άποψη της οικογένειας, η οποία έχει υποβάλλει αίτημα να διεξαχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού" http://www.tvxs.gr/v25984

μέτρα για τις φυλακές

"Mέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών και τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης παρουσίασε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Ο υφυπουργός Απόστολος Κατσιφάρας αναφέρθηκε στο καθεστώς, που επικρατεί στις φυλακές: «Η εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα τα σωφρονιστικά καταστήματα είναι επιεικώς απαράδεκτη και πολλές φορές αγγίζει, εάν όχι και ξεπερνά, τα όρια της απάνθρωπης και προσβλητικής για την αξία και τα δικαιώματα του ανθρώπου διαβίωσης»

"Η αποσυμφόρηση των φυλακών θα κινηθεί σε δύο επίπεδα: με άμεσες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την αναβάθμιση και επέκταση των εναλλακτικών μορφών έκτισης της ποινής με την εθελουσία προσφορά εργασίας σε κοινωνικά ιδρύματα και υπηρεσίες.
Τα μέτρα αποσυμφόρησης θα δοθούν για δύο μήνες για διαβούλευση στους αρμόδιους φορείς, όπως είναι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, οι δικαστικές ενώσεις και οι ΜΚΟ, που κινούνται στο χώρο των φυλακών.
Σχετικά με την προφυλάκιση ο υπουργός Χάρης Καστανίδης είπε ότι με νέες τροπολογίες επιβάλλεται πλέον ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την επιβολή περιοριστικών όρων", ενώ εξομοιώνονται και οι παραβάτες του νόμου περί ναρκωτικών με τους λοιπούς κρατούμενους σε ό, τι αφορά την "υφ' όρων" απόλυση

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1074150&lngDtrID=244

Ε, ναι, παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου αλλά και με διπλοβάρδιες για την κατασκευή του "φόβου του Δεκέμβρη", είναι μάλλον ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι εξαγγέλλονται μέτρα για της γης τους κολασμένους. Όσοι κι αν είναι αυτοί που θα καταφέρουν να βγουν από τη φυλακή με βάση αυτά τα μέτρα.

Θα σταθώ, όμως, στο ζήτημα των "εναλλακτικών μορφών έκτισης της ποινής με την εθελουσία προσφορά εργασίας σε κοινωνικά ιδρύματα και υπηρεσίες", για να υπογραμμίσω ότι ακόμα κι αν πάψουν οι δικαστές να φοβούνται τις εναλλακτικές ποινές κι αρχίσουν να εφαρμόζουν το μέτρο σύμφωνα με το πνεύμα του νόμου, υπάρχει η τρομοκρατημένη κοινωνία για να επαναφέρει την κατασταλτική τάξη... Διότι και καθώς "ο φόβος φυλάει τα έρμα", ακόμα και η περιορισμένη μέχρι τώρα εφαρμογή του μέτρου προσκρούει στην απροθυμία των υποψήφιων εργοδοτών οι οποίοι φοβούνται ακόμα περισσότερο να εντάξουν κατάδικους στο εργασιακό περιβάλλον που ελέγχουν. Εμείς, δηλαδή που καταναλώνουμε τα μηνύματα ότι "μια φορά εγκληματίας, για πάντα εγκληματίας", ως εάν η υποτροπή να είναι στο DNA του παραβάτη του νόμου... Έτσι, για παράδειγμα, θα μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση εάν εκφράζανε την πρόθεσή τους να συνδράμουν την εφαρμογή αυτού του μέτρου, οι αιρετοί στην τοπική αυτοδιοίκηση, ρισκάροντας την επανεκλογή τους...

απορία...

Γιατί άραγε το προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ πήρε την πρωτοβουλία να οργανώσει κινητοποιήσεις κατά της τρομοκρατίας καλώντας σ' αυτές, με δύο διαδοχικές ανακοινώσεις, πλήθος φορέων αλλά όχι την ίδια την ΠΟΣΔΕΠ;

Γιατί δεν έθεσε το ζήτημα στα όργανα της Ομοσπονδίας για να ληφθεί μέσα από αυτά η απόφαση;

Μήπως προτίθενται να καταγγείλουν σε προσεχείς συνεντεύξεις στα προσφιλή τους ΜΜΕ ως... "συνοδοιπόρους" τις υπόλοιπες παρατάξεις -ειδικότερα τη Συσπείρωση Παν/κών που είναι και της μόδας;

Ξέρουν κάτι που δεν το ξέρουμε οι υπόλοιποι;

Προσβλέπουν σε κάτι που δεν το φανταζόμαστε οι υπόλοιποι;

το εξωτικό θα φορεθεί πολύ κι εφέτος...

Μια «καινοτόμα» πρόταση για την αντιμετώπιση του κοινωνικού ρατσισμού και των προκαταλήψεων!

«Ζωντανή» δανειστική βιβλιοθήκη
Δανία: άνθρωποι θύματα προκαταλήψεων διηγούνται τις ιστορίες τους στο κοινό

Η Ρόζα Φέλτμαν δούλευε επί 11 χρόνια ως στριπτιζέζ στη Θεσσαλονίκη. Ο Μάμετ από το Ιράν έζησε ως παιδί σε ένα πλοίο μεταφοράς κοντέινερ. Ο Πέτερ Νιμ κάνει τακτικά περιπολίες ως αστυνομικός στην πιο σκληρή γειτονιά της Κοπεγχάγης. Και οι τρεις φορούν σήμερα μια μαύρη μπλούζα με την προτροπή «Δανείσου με».

Η Ρόζα, ο Μάμετ και ο Πέτερ είναι τρία από τα δεκάδες «ανθρώπινα βιβλία» που διαθέτει προς δανεισμό η Ζωντανή Βιβλιοθήκη της Κοπεγχάγης- μια πρωτοβουλία για την καταπολέμηση των προκαταλήψεων που έχει ήδη βρει μιμητές σε πολλές χώρες του εξωτερικού, από τις ΗΠΑ και τη Σλοβενία έως την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία…
[βλέπε τη συνέχεια, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι το «ευπώλητο» ανθρώπινο βιβλίο ήταν η Ρόζα, η στριπτιζέζ, στο:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4534577

[ΤΑ ΝΕΑ Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009]


Έπεσα τυχαία σ’ αυτό το δημοσίευμα κι άρχισα να το διαβάζω ανυποψίαστη, πιστεύοντας ότι πρόκειται για την παρουσίαση θεατρικού έργου. Και ενόσω είχα την αίσθηση ότι κάτι μου διέφευγε, κάτι που θα αποκαλυπτόταν στο τέλος, μια επιφύλαξη έστω, έβλεπα να αναπαράγεται ατόφια η ευκολία με την οποία μιλάμε για τη λύση προβλημάτων παρακάμπτοντας τα ίδια τα προβλήματα. Στην προκείμενη περίπτωση μάλιστα, ανακάλεσα αβίαστα στη μνήμη μου τις παρακάτω φράσεις του Goffman:

«Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτοί που ζουν στο περιβάλλον των κοινωνικών επιστημών βρέθηκαν τόσο γρήγορα να χρησιμοποιούν με άνεση τον όρο “παρεκκλίνων”, ως εάν εκείνοι στους οποίους παραπέμπει ο όρος έχουν αρκετά κοινά ώστε να μπορούν να ειπωθούν σημαντικά πράγματα γι’ αυτούς ως σύνολο. Όπως ακριβώς υπάρχουν ιατρογενείς διαταραχές, αποτέλεσμα της δουλειάς που κάνουν οι γιατροί (πράγμα που τους δίνει στη συνέχεια ακόμα περισσότερη δουλειά), έτσι υπάρχουν και κατηγορίες ανθρώπων που δημιουργούνται από τους μελετητές της κοινωνίας και έπειτα μελετώνται από αυτούς» (Goffman E., Το Στίγμα, 1963/ 2001: 252)
Ο Goffman αναφέρεται στην επιστημονική κατασκευή του Άλλου ως σημαίνουσα διαδικασία δημιουργίας των κοινωνικών στερεοτύπων· εκείνων των προκατασκευασμένων εικόνων, οι οποίες διαμορφώνονται έξω από την προσωπική μας εμπειρία, καθιστούν ωστόσο –και μάλιστα με ιδιαίτερα ανελαστικό τρόπο- την Ρόζα τη στριπτιζέζ αντικείμενο ρατσισμού.
Υπάρχει, πράγματι, ένας αριθμός ερευνών που δείχνουν ότι ο «Άλλος», έστω κι αν δεν φοράει ακριβώς την μπλούζα με την προτροπή «Δανείσου με», απέναντι στον εξ ημών συνομιλητή του μιλάει για τη ζωή του μεταφέροντας ατόφια τα στερεότυπα που παράγει ο επιστημονικός ή/και ο θεσμικός λόγος και τα οποία ανταποκρίνονται σ’ αυτό που ο εξ ημών περιμένει να ακούσει. Για να συνεννοηθούν. Για να συναινέσει ο εξ ημών να αποδεχθεί το ενδεχόμενο ότι ο Άλλος δεν είναι Άλλος. Να δεχτεί και να αποδεχτεί το υλικό της ανθρώπινης ζωής που θα ενεργοποιήσει αντανακλαστικά κανονιστικής ακύρωσης της ετερότητας. Που θα ανακατασκευάσει την ταυτότητα του Άλλου, εντάσσοντας την σε ένα κυρίαρχο πλαίσιο εννοιών, ερμηνειών, επαναπροσδιορισμού των αναμενόμενων συμπεριφορών.

Υπάρχει κι ένα αξίωμα που αφορά τις διαδικασίες του πιο σκληρού από τα συστήματα κοινωνικού ελέγχου, του ποινικού συστήματος. Σύμφωνα μ' αυτό το αξίωμα δεν είναι ο κατηγορούμενος εκείνος που πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του αλλά είναι ο δικαστής αυτός που θα πρέπει να αποδείξει την ενοχή του. Άγνωστο στο κοινό αυτό το αξίωμα, καθώς ο Λόγος των κειμένων της ποινικής διαδικασίας εισηγείται ακριβώς το αντίστροφο και έτσι είναι το αστίστροφο αυτό που διαχέεται στο δημόσιο λόγο ως αυτονόητη διαδικασία που παράγει τη θεσμική αλήθεια.
Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό ακριβώς το ανεστραμμένο μοντέλο αναπαράγει και ο εν λόγω χειρισμός των οριζόμενων ως παρεκκλινόντων, ακόμα [αν όχι κυρίως] και όταν ορίζονται ως θύματα προκαταλήψεων που θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί δεν τους αξίζει αυτή η τύχη. Κι έτσι, φορώντας το μπλουζάκι τους, εκτίθενται στη δημόσια θέα όπως ο κατηγορούμενος στο υπερυψωμένο εδώλιο της αίθουσας του δικαστηρίου, και απευθύνονται στους κριτές τους υπερασπίζοντας την "αθωότητά" τους. Οικειοθελώς αυτή τη φορά. Έχοντας ήδη πρωτογενώς εσωτερικεύσει την εικόνα που έχουν για αυτούς τα ακροατήρια στα οποία απεύθύνονται -αλλιώτικα προς τι η διαθεσιμότητα να κάνουν τη ζωή τους ανάγνωσμα; Χαρακτηρίζοντες και χαρακτηριζόμενοι σε μια αναπαράσταση της αδύνατης επικοινωνίας που μοιραία θα διαιωνίζεται εκτός της σκηνής στην οποία επιτελείται δραματουργικά η "συμφιλίωση".

Αλλά στην κοινωνία του θεάματος ζούμε, σ' αυτό πλαίσιο καλπάζει η φαντασία και παράγει θεάματα επίλυσης διενέξεων όπου οι ρόλοι είναι δοσμένοι: στο υπερυψωμένο εδώλιο/σκηνή οι ηθοποιοί κι απέναντι τους οι θεατές. Θα μπορούσαν ποτέ να αντιστραφούν οι ρόλοι και το μπλουζάκι να το φοράνε οι χαρακτηρίζοντες; Μα αυτή θα ήταν μια ολότελα γελοία ιδέα! Τι κακό έχουν κάνει οι χαρακτηρίζοντες για να προσφέρουν τη βιογραφία τους προς κατανάλωση;

Λέει κάπου ο Henry Stuart:

«Το μέλλον με απασχολεί με βασανιστικά ερωτήματα του παρελθόντος. Δεν έχω τις απαντήσεις, Τα ερωτήματα είναι απλά. Γιατί οι άνθρωποι δημιουργούν διαφορές και κατόπιν αξιολογούν τους άλλους ως καλούς και κακούς;… Το θεμελιώδες ζήτημα είναι η προβληματική φύση της κοινωνικής κατασκευής, αξιολόγησης και επένδυσης στη διαφορά. Η διαμόρφωση διαφορών και η αξιολόγηση κατηγοριών ως καλές ή κακές είναι το πρόβλημα. Η λύση δεν είναι εύκολη διότι, ως ακαδημαϊκοί, εμπλεκόμαστε στη παραγωγή και αξιολόγηση της διαφοράς. Η λύση είναι δύσκολη διότι η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία, η διανοητική ικανότητα και η επιστημονική πρόοδος βασίζονται στην παραγωγή και διατήρηση διαφορών, ως εάν αυτές οι κατασκευές να ήσαν αληθινές. Δεν είναι αληθινές. Αλλά το ότι επενδύουμε στην πραγματικότητά τους αποτελεί το πρόβλημα και τη λύση. Τι μπορεί να γίνει για να ξεπεραστεί αυτό το θεμελιώδες πρόβλημα;» (Henry, Stuart στο Henry, Stuart, Gregg Barak, & Dragan Milovanovic, 1997, "Three by Three", Critical Criminologist, 7 (2-3)

Τι πρέπει, λοιπόν, να περιλαμβάνει το «ανθρώπινο βιβλίο» σ’ ένα περιβάλλον όπου τα λεξιλόγια των κινήτρων, των ταυτοτήτων και της ανθρώπινης δράσης θα πρέπει να παρακάμψουν τις προηγηθείσες διαδικασίες κατασκευής της ετερότητας, την ίδια στιγμή που το πείραμα των ανθρώπινων βιβλίων ομνύει ακριβώς σ’ αυτές; Και πόσο απέχει η αποδοχή του Άλλου ως μη-Άλλου από την μετατροπή του σε άκακο παλιάτσο;

Υ.Γ. Η δημοσίευση έγινε δυο μήνες πριν. Προσωπικά δεν έτυχε να ξαναδώ ή να ακούσω να γίνεται αναφορά στο θέμα αυτό. Η μέχρι τώρα εμπειρία ωστόσο δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι το συγκεκριμένο reality show δεν θα προκύψει κάποια στιγμή ως ρηξικέλευθη ιδέα κάποιου κρατικού ή άλλου φορέα, κάποιου επαγγελματία της επίλυσης κοινωνικών διενέξεων... Έτσι κι αλλιώς, οι ιδέες της παρέμβασης στο πεδίο όπου συναντώνται πρόσωπα και όχι δομές ήταν και θα είναι δημοφιλείς!

ο απόλυτος εξευτελισμός...

Μολονότι το πρόγραμμα της σημερινής ημέρας είναι αφυκτικά βαρύ, τόσο που δεν θα μου επέτρεπε την πολυτέλεια μιας ανάρτησης, δεν κατάφερα να αγνοήσω το δημοσίευμα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση της σημερινής Καθημερινής, ως συνήθως με την υπογραφή του κ. Λακασα [αγνοώ πού μπαίνει ο τόνος γιατί το επίθετο το βλέπω πάντα ά-τονο]

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_122_01/11/2009_335596

Aπό εξετάσεις τα τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ, ο υπέρτιτλος του δημοσιεύματος και ας μου επιτραπεί να σημειώσω ότι στα συμπαραδηλούμενα της λέξης "εξετάσεις" εντάσσεται μάλλον η νόσος παρά η αξιολόγηση, καθώς αυτό το πνεύμα αναπαράγει συνολικά το δημοσίευμα.

Όλοι συμφωνούν πως πρέπει να μειωθούν και να αξιολογηθούν με τις νέες ανάγκες είναι ο τίτλος, με αυτό το "όλοι" να κατασκευάζει την πεποίθηση περί μιας καθολικής συναίνεσης, έτσι ώστε να προσδίδεται το κύρος απόφανσης στα αποσπάσματα των δύο συνεντεύξεων που περιλαμβάνει το δημοσίευμα. Μάλλον απαρατήρητο περνάει, λοιπόν, και το γεγονός ότι μιλούν οι εκπρόσωποι των ομοσπονδιών διδασκόντων κ. Μπουρνόβα και κ. Τσάκνης και όχι οι ομοσπονδίες δια των κειμένων των αποφάσεων τους.

Περί "ακαδημαϊκών κριτηρίων" αναδιάρθρωσης του τοπίου της ανώτατης εκπαίδευσης

«Πρέπει να καταργηθούν τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ». Σε αυτό συναινούν οι εκπρόσωποι των ομοσπονδιών διδασκόντων στα πανεπιστήμια (ΠΟΠΣΔΕΠ) και στα ΤΕΙ (ΟΣΕΠ), «διευκολύνοντας» έτσι την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να προχωρήσει στο νέο χωροταξικό σχεδιασμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που εμπερικλείει αποφάσεις με πολιτικό κόστος. Κι αυτό γιατί οι τοπικές κοινωνίες αντιδρούν έντονα σε όποια απόφαση για κατάργηση τμημάτων που θα μειώσει τον φοιτητικό πληθυσμό τους, αφού μέσω των φοιτητών τονώνεται η τοπική οικονομία (ενοίκια, κατανάλωση κλπ.)".
[οι υπογραμμίσεις δικές μου]

Σε οριακό σημείο [τίτλος] ή η αποκάλυψη του προβλήματος!

«Η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει φθάσει σε οριακό σημείο. Όχι μόνο συνεχίζονται οι ιδρύσεις τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, αλλά θα έχουμε και ένα νέο πανεπιστήμιο στη Δυτική Στερεά Ελλάδα, το οποίο φαίνεται πως αποφασίσθηκε μετά τη λειτουργία εκείνου στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα!», αναφέρει στην «Κ» η γραμματέας της ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών κ. Ευγενία Μπουρνόβα. Ενδεικτικά, την τελευταία δεκαετία δημιουργήθηκαν με ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω από 100 τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Σήμερα λειτουργούν περί τα 500 τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ διασκορπισμένα σε 64 πόλεις".

Και ο λόγος περί συναίνεσης! Πειστικότατος δε καθώς το θεωρούμενο από την κ. Μπουρνόβα ως "πρώτο βήμα" υπήρξε ένα από το μείζονα ζητήματα που έθεσε η κοινότητα των διδασκόντων κατά τους προηγούμενους μήνες.

"Οι δύο εκπρόσωποι, μιλώντας στην «Κ», τονίζουν ότι για τον επανασχεδιασμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης απαιτείται συναίνεση όλων των πλευρών της ακαδημαϊκής κοινότητας, γιατί η πορεία έχει πολλά «αγκάθια»:
- «Το πρώτο βήμα είναι η αξιολόγηση όλων των τμημάτων», παρατηρεί η κ. Μπουρνόβα.

Μπορεί όμως να προχωρήσει η αξιολόγηση όταν, ενδεικτικά, υπάρχουν ΑΕΙ που δεν έχουν κάνει το ελάχιστο βήμα προς τον στόχο αυτό, ενώ πανεπιστήμια δεν δημοσιεύουν καν τα βιογραφικά των διδασκόντων ώστε οι ενδιαφερόμενοι να έχουν μια πρώτη εικόνα;"

[οι υπογραμμίσεις δικές μου]

Ιδού, λοιπόν, και ο συνήθης ένοχος! Γιατί άραγε δεν προχωρούν σε αξιολόγηση τα ΑΕΙ; Δεν χρειάζεται απάντηση, είναι αυτονόητη στα συμφραζόμενα του δημοσιεύματος. Πολλώ μάλλον που κάποια πανεπιστήμια αποκρύπτουν και τα βιογραφικά των διδασκόντων για να μην αποκαλύψουν τις... πομπές τους!

Εσάς, άξιος ο μισθός κ. Λακασα [πάντα χωρίς τόνο]. Οι άλλοι, όμως, γιατί επιμένουν να εκτίθενται κατ' αυτόν τον τρόπο στους συναδέλφους τους;

όργανα και τάξη στο κράτος των Εξαρχείων. καταγγελία

Καταγγελία της φιλολόγου-σχολικού συμβούλου κ. Ζωής Μπέλλα-Αρμάου, για την οποία ενημερώθηκα από μήνυμα το οποίο έστειλε σε λίστα παραληπτών, μεταξύ των οποίων και σε εμένα, ο Δημήτρης Σουλιώτης

«Ξημερώματα Παρασκευής 09/10/2009 , ώρα 12.45 π.μ., μια διμοιρία των ΜΑΤ έχει σταματήσει στη διασταύρωση Μεσολογγίου και Α. Μεταξά, στα Εξάρχεια, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου. Ακούγονται ύβρεις και χυδαιολογίες που ανταλλάσσονται ανάμεσα σε τρεις νεαρούς που βρίσκονται στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, στην πολυκατοικία απέναντι και στους άνδρες των ΜΑΤ. Το φραστικό επεισόδιο συνεχίζεται επί ώρα. Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω τους άνδρες των ΜΑΤ να συνοδεύουν τα λόγια τους με αντίστοιχες χειρονομίες σεξιστικού περιεχομένου (πιάνοντας με τα χέρια τους τα γεννητικά τους όργανα κ.ά.). Μιλούν δυνατά και προκλητικά, προχωρώντας κατά διαστήματα επιθετικά προς τους νεαρούς. Κόσμος βγαίνει στα παράθυρα και στα μπαλκόνια. Εμείς, οι κάτοικοι των Εξαρχείων, έχουμε ζήσει πολλές φορές παρόμοιες καταστάσεις. Αυτή τη φορά, όμως, η χυδαιότητα και η πρόκληση των ανδρών των ΜΑΤ απέναντι σε 3 μόνο νεαρούς ξεπερνούν κάθε όριο.Οργανα της τάξης
Τους λέω ότι είναι "όργανα της τάξης και δεν επιτρέπεται να απαντούν με χυδαιολογίες και προκλητικό τρόπο". Τότε κάποιοι μου απαντούν: "Αντε πήγαινε μέσα να βάλεις κάνα πλυντήριο", "μπες μέσα, κυρά μου", "άι, παράτα μας" και άλλα παρόμοια, γελώντας ειρωνικά. Τους λέω ότι η συμπεριφορά τους είναι ανάρμοστη προς μια κυρία και προς την ιδιότητά τους, αυτοί συνεχίζουν τις λοιδορίες και προς εμένα και προς τους νεαρούς, κάποιος στρέφει προς το μέρος μου έναν φακό. Τους λέω ότι με προσβάλλουν ως πολίτη και τους ζητώ να μου δώσουν τον αριθμό τους. Τότε είναι που υπερβαίνουν κάθε όριο κοσμιότητας. Κάποιος μου απαντά: "Κατέβα να μου τον πάρεις", γελούν, και κάποιος άλλος συμπληρώνει "ναι, και να μου τον μετρήσεις", και κάποιος άλλος "ναι, με το στόμα", προσθέτοντας και άλλα κοροϊδευτικά σχόλια.
Ως πολίτης και ως γυναίκα ένιωσα ότι είχα θιγεί αφάνταστα και ότι η συμπεριφορά τους συνιστούσε δημόσια προσβολή και υπέρβαση εξουσίας. Κατεβαίνω στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου. Η διμοιρία έχει προχωρήσει λίγο πιο πέρα από την είσοδο της πολυκατοικίας μου και στέκεται μπροστά από την πολυκατοικία στον αρ. 17, όπου μέσα έχουν κλειστεί οι 3 νεαροί (δύο αγόρια και μία κοπέλα, με τους οποίους διαπληκτίζονταν προηγουμένως). Βλέπω ότι λίγο πιο πέρα στέκονται αρκετοί ειδικοί φρουροί, οι οποίοι πλησιάζουν. Ζητώ από τους άνδρες των ΜΑΤ να μου δώσουν τους αριθμούς τους. Κανείς δεν έχει διακριτικά, ούτε μου δίνουν τα στοιχεία τους. Αντιθέτως, κάποια στιγμή, ένας απ' όλους, μετρίου αναστήματος, στρέφει το κεφάλι (οι άλλοι δεν τον βλέπουν) και μου κάνει με το στόμα έναν μορφασμό με σεξιστικό υπονοούμενο. Στο μεταξύ κατεβαίνουν από τα σπίτια τους και άλλοι κάτοικοι, μαζεύονται και περαστικοί. Επιμένω να μου δώσουν τα στοιχεία τους, δεν μου τα δίνουν· απευθύνομαι σε κάποιον που λόγω ηλικίας υποθέτω ότι είναι ο επικεφαλής τους. Μου λέει, με τρόπο απαξιωτικό, να απευθυνθώ στην αστυνομία. Πράγματι, αυτό κάνω. Η ώρα είναι 1.17 π.μ. Τηλεφωνώ από το κινητό μου. Μου απαντά μια αστυνομικός. Της λέω επώνυμα ότι έχω δεχθεί λοιδορίες και προπηλακισμούς από τη διμοιρία των ΜΑΤ που εκείνη την ώρα εκτελούσε υπηρεσία στην οδό Μεσολογγίου και Μεταξά και ζητώ την προστασία της αστυνομίας. Με αφήνει να περιμένω στο τηλέφωνο, το οποίο κάποια στιγμή κλείνει. Ξαναπαίρνω σε 3', απαντά κάποια άλλη αστυνομικός, η οποία ζητά να της διηγηθώ εκ νέου τι συμβαίνει, πράγμα το οποίο έκανα, αλλά η Αμεση Δράση δεν προσήλθε.
Παράλληλα, ανοίγει η εξώπορτα της πολυκατοικίας στον αρ. 17 και βγαίνει ένας από τους κατοίκους. Εκείνη τη στιγμή βρίσκουν ευκαιρία 3-4 ειδικοί φρουροί, εισβάλλουν στην είσοδο της πολυκατοικίας και επιτίθενται σε έναν νεαρό που βρίσκεται μέσα· τον ρίχνουν κάτω, τον χτυπούν και τον τραβούν βίαια προς τα έξω. Οι κάτοικοι φωνάζουν ότι η είσοδός τους στην πολυκατοικία τους χωρίς ένταλμα είναι παράνομη και κάποιοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον νεαρό από τα χτυπήματα. Στη συνέχεια οι ειδικοί φρουροί μετακινούνται προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, ενώ οι δυνάμεις των ΜΑΤ και πάλι προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Μεταξά, δηλαδή κάτω από το σπίτι μου. Ο κόσμος διαλύεται, επιστρέφω κι εγώ στο διαμέρισμά μου. Τους ακούω και πάλι να απαντούν κοροϊδευτικά στις ύβρεις κάποιων νεαρών και να μιμούνται με ειρωνικό τρόπο τις φωνές τους.
Εν κατακλείδι,
1. επειδή θεωρώ ότι οι άνδρες των ΜΑΤ, που την ανωτέρω ημερομηνία και ώρα εκτελούσαν υπηρεσία στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Μεταξά, εντελώς απρόκλητα, προσέβαλαν δημοσίως και ενώπιον τρίτων την τιμή και την υπόληψή μου με σεξιστικές εκφράσεις και χειρονομίες, υπερβαίνοντας τα καθήκοντά τους και προσβάλλοντάς με βάναυσα ως γυναίκα και ως πολίτη,
2. επειδή θεωρώ ότι οι ειδικοί φρουροί που εκτελούσαν υπηρεσία στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου και Τζαβέλλα την ίδια ώρα υπερέβησαν τα καθήκοντά τους με την είσοδό τους χωρίς ένταλμα στην πολυκατοικία επί της οδού Μεσολογγίου 17 και επιτέθηκαν απρόκλητα και με βάναυσο τρόπο σε έναν νεαρό,
3. επειδή ως πολίτης ένιωσα απροστάτευτη (σημειώνω ότι την Παρασκευή, 9/10/2009 , το απόγευμα, τηλεφωνικά ενημέρωσα για το επεισόδιο και το προσωπικό Γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, από το οποίο απλώς μου απάντησαν ότι θα ενημερώσουν τον υπουργό),
4. κι επειδή θεωρώ ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των ανδρών των ΜΑΤ και των ειδικών φρουρών εκθέτει το σώμα της αστυνομίας, καταθέτω τη συγκεκριμένη καταγγελία και παρακαλώ να μεριμνήσετε για τα δέοντα. Εφόσον κριθεί αναγκαίο, μπορώ να σας καταθέσω και ονόματα μαρτύρων, που ήταν παρόντες στα επεισόδια».

όχι στο όνομά μου...

Δεν επιθυμώ να με περιλαμβάνει εκείνη η φαντασίωση κοινωνίας που στριμώχνει τα μέτωπα της πάλης στο μέγεθος του πυροβόλου όπλου που θερίζει ζωές, λόγους, δικαιώματα

Όχι στο όνομά μου

Δεν τσιγκουνεύομαι τον χρόνο μου στις μακρινές διαδρομές μέσα από άνυδρα τοπία διεκδικήσεων, που δεν ξεμπερδεύουν τη στιγμή που πατιέται η σκανδάλη. Και δεν αναγνωρίζω σε κανέναν το δικαίωμα να μου κλέψει αυτόν τον χρόνο, αυτό το μόχθο, να ξεστρατίσει τις διαδρομές μου, να μου διαμορφώσει τα μέτωπα της πάλης με το χέρι στη σκανδάλη

Όχι λοιπόν στο όνομά μου, εξαιρέστε με

τι ωραία που τα λέμε...

Έβαλα στην αναζήτηση τις λέξεις "κοινωνική επανένταξη" και μόνο στα αποτελέσματα από την Ελλάδα προέκυψαν 120.000 εγγραφές. Συνέδρια, ημερίδες, διαλέξεις, καλοί συνάδελφοι να παρουσιάζουν τα πορίσματα ερευνών τους, φορείς και οργανώσεις να παρουσιάζουν τους στόχους τους ενίοτε και την αξιολόγηση της λειτουργίας τους.

Έχοντας μια έμφυτη απέχθεια για τις ασκήσεις επί χάρτου και μια δομική δυσκολία να υπερίπταμαι της πραγματικότητας, δεν έχω συμμετάσχει σε τίποτα από τα παραπάνω αλλά μου έλαχε να ζήσω στο πετσί μου αυτήν την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όπου οι στάσεις και η συμπεριφορά κοινωνικών συνόλων που ασκούν άτυπο και επίσημο κοινωνικό έλεγχο αποδεικνύουν την κατάρρευση του μύθου περί κοινωνικής επανένταξης των πρώην κρατουμένων. Μια πραγματικότητα σημαδεμένη από την μετεγγραφή στο δημόσιο λόγο των ζητημάτων κοινωνικής πρόνοιας σε ζητήματα ασφάλειας ή/και ατομικής ευθύνης· όπου ο λόγος περί κοινωνικά περιθωριοποιημένων ομάδων, τόσο στον χώρο των ποινικών θεσμών όσο και στο χώρο ανάπηρων θεσμών κοινωνικής πρόνοιας, καθορίζεται από πρακτικές αποκλεισμού και όχι ενσωμάτωσης. Την έζησα και τη ζω στο πετσί μου κάθε φορά που πρέπει ν' απαντήσω σε κάποιον έτοιμο να πέσει στη φωτιά απ' την οργή, όταν ρωτάει "γιατί βγήκα λοιπόν απ' τη φυλακή;" Κι ακόμα χειρότερα όταν, μεταξύ γενικοτήτων, ακροβατισμών ή επικίνδυνων ερασιτεχνισμών ψυχιατρικοποίησης κοινωνικών περιστατικών, αναπαράγεται, με όλη την εγκυρότητα της "θεσμικής αλήθειας", αυτούσιος ο ηθικός λόγος που εκφέρεται εντός της ίδιας της ποινικής ή σωφρονιστικής διαδικασίας, διαμορφώνοντας αξιωματικές κρίσεις και προγνώσεις που μεταθέτουν την υποτροπή από το κοινωνικό στο ατομικό: σημαντικό στοιχείο ως προς τη διαχείριση και την έκβαση της μεμονωμένης περίπτωσης αλλά και, μέσα από αυτήν, της νοηματοδότησης και συνακόλουθης διαχείρισης κοινωνικά περιθωριοποιημένων ή στιγματισμένων ομάδων, δομικά προορισμένων για την φυλακή· σημαντικό στοιχείο για την αποτίμηση της λειτουργίας ανάπηρων θεσμών κοινωνικής πρόνοιας, για το πλήθος των εξαιρέσων που συνιστούν το κανόνα, για την ανεπάρκεια ή την γραφειοκρατική αντίληψη εκείνων που διαχειρίζονται τα "περιστατικά" αναπαράγοντας μέσα από τη δράση τους -ως πρόσχημα ή ως άλλοθι- αυτούσιο το ατομοκεντρικό στερεότυπο της χαμένης περίπτωσης και του καμμένου χαρτιού.

Ποιους αφορά, λοιπόν, ο ευγενής όρος "κοινωνική επανένταξη"; Αυτό το πουκάμισο αδειανό που, ως τέτοιο, προσδίδει μια κυνική χροιά στην εμμονή να μην αλλάζουμε τα λεξιλόγια, σαν να μας διαφεύγει το γεγονός ότι μιλάμε για πράγματα που δεν έχουν κανένα απολύτως αντίκρυσμα τόσο στην ποινική όσο στην ευρύτερη κοινωνική σφαίρα.

δίκη Δημήτρη Παρσάνογλου

Η δίκη του Δημήτρη Παρσάνογλου θα γίνει θα γίνει την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου. Μαζί του δικάζεται και ο "ανώνυμος" Αφρικανός μετανάστης, η κακοποίηση του οποίου από αστυνομικούς το Σάββατο το βράδυ στην Ομόνοια προκάλεσε την παρέμβαση του Δημήτρη Παρσάλογλου και οδήγησε και στη δική του σύλληψη.

Από όσο γνωρίζω, κείμενα διαμαρτυρίας και συμπαράστασης εκδόθηκαν από το τμήμα δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα καθώς και το ψήφισμα της ΓΣ του προσωπικού του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, το οποίο και παραθέτω

Ψήφισμα συμπαράστασης του Συλλόγου Προσωπικού ΕΚΚΕ στον Δ. Παρσάνογλου
22/10/2009

Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Προσωπικού του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών εκφράζει ομόφωνα τη συμπαράστασή της στον κοινωνιολόγο Δημήτρη Παρσάνογλου που δικάζεται στις 29 Οκτωβρίου με την κατηγορία της εξύβρισης. Το βράδυ του Σαββάτου 17/10 ο Δημήτρης Παρσάνογλου διαμαρτυρήθηκε σε αστυνομικούς οι οποίοι, ενώ είχαν ήδη συλλάβει αλλοδαπό μετανάστη στην περιοχή της Ομόνοιας, βιαιοπραγούσαν αναίτια εναντίον του. Το αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί και ο ίδιος, να παραμείνει κρατούμενος για δύο ημέρες και να παραπεμφθεί σε δίκη με αυτόφωρη διαδικασία.
Θεωρούμε ότι στο πρόσωπο του συναδέλφου διώκεται η ευρύτερη κοινωνική οπτική και το αίσθημα δικαίου των κοινωνικών επιστημόνων, αλλά και το δικαίωμα και η υποχρέωση του επιστημονικού λόγου να επισημαίνει και να παρεμβαίνει ενεργά σε φαινόμενα και ζητήματα που απασχολούν το κοινωνικό σύνολο.
Σε έμπρακτη εφαρμογή της πρόσφατα δηλωθείσας πρόθεσης του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να μην ανέχεται στο εξής περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, ζητούμε την άμεση παύση της δίωξης του συναδέλφου.

πολιορκία

Η παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στα Εξάρχεια δεν είναι ένα μονοσήμαντο γεγονός ούτε έχει ένα δικό της αυτονόητο ή αυταπόδεικτο νόημα το οποίο αντιστοιχεί στις δηλώσεις του θεσμικά υπεύθυνου Υπουργού. Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε αυτονόητο ότι η πλατεία Εξαρχείων είναι άβατο είναι το οποίο "πατήθηκε" από τις δυνάμεις του νόμου και της τάξης, ούτε ότι στεγάζει τέτοια ποσοστά εγκληματικότητας που να δικαιολογούν την πολιορκία της. Αν επιχειρήσουμε, λοιπόν, να δούμε το συμβολικό περιεχόμενο της κατασκευής "κράτος των Εξαρχείων που δεν θα αποτελεί πλέον άβατο", σ' ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία αναδεικνύεται η εικόνα της πολιορκούμενης ζώνης και τα μηνύματα τα οποία τείνει να κοινοποιεί. Όμως το μήνυμα της "επιβολής της τάξης" τι ακριβώς προϋποθέτει προκειμένου να φτάσει στο ακροατήριό του; Ένα ακροτήριο το οποίο προφανώς είναι πολύ ευρύτερο από τους θεωρούμενους "παράνομους" ή, κυρίως, επίδοξους παράνομους που έχουν την πλατεία ως ορμητήριο ή καταφύγιο -για την ακρίβεια η ίδια η οροθέτηση της παρανομίας εντάσσει στις παραπάνω κατηγορίες οποιονδήποτε περιφέρεται στην πλατεία χωρίς "προφανή σκοπό". Προφανώς [ή μάλλον αναπόφευκτα όποια κι αν είναι η πρόθεση], την "επιβολή του νόμου και της τάξης" δεν την σηματοδοτεί μόνο η φυσική παρουσία των "φυλάκων" -στρατιωτάκια ακούνητα κι αγέλαστα παρατεταγμένα εντός ή πέριξ της πλατείας. Τα στρατιωτάκια εκ των πραγμάτων θα δράσουν, όταν δεν είναι η ίδια η τόσο εμφανής παρουσία τους το γεγονός που πυροδοτεί δράσεις -αναμενόμενο και σχεδόν αναπόφευκτο κι αυτό. Κι έτσι μοιάζει να ανατρέπεται συνολικά το τοπίο καθώς είναι πλέον γνωστό και με τραγικά αποτελέσματα αποδεδειγμένο ότι αρκεί μια "λάθος" κίνηση για να πυροδοτήσει την συνθήκη της αταξίας και μάλιστα με μια δυναμική να υπερβεί τα χωρικά πλαίσια της πλατείας -με δυο λόγια, η αλλαγή της εικόνας ή, σωστότερα, η στιγμή που η εικόνα γίνεται ανάρμοστη.

Ο ένας από τους προσαχθέντες της περασμένης Τετάρτης επιχείρησε να καταγράψει τη στιγμή των συλλήψεων. Αυτό τον κατέστησε αυτόματα "επικίνδυνο" και οδήγησε και στη δική του σύλληψη. Επειδή επιχείρησε να καταγράψει τη στιγμή που τα όργανα της τάξης δρούσαν. Στο πλαίσιο της αποστολής και των καθηκόντων τους; Τότε τι ήταν αυτό που καθιστούσε την εικόνα ανάρμοστη, ποια συνθήκη επικινδυνότητας πυροδοτούσε η απεικόνιση της δράσης των αστυνομικών, ποιος κινδύνευε από αυτή την εικόνα, από τη δημοσιοποίηση της εικόνας της σύλληψης; Οι δρώντες αστυνομικοί είχαν επίγνωση υπέρβασης καθηκόντων και παρενέβησαν κατασταλτικά για να μην δοθεί στη δημόσια θέα η δράση τους; Και τι ακριβώς διαχωρίζει την μια στιγμή [νόμιμη δράση] από την άλλη [υπέρβαση καθηκόντων]; Αν τα πράγματα είναι τόσο ρευστά ώστε να ορίζονται ad hoc, όχι μόνον από τα ακροατήρια αλλά από τον ίδιο τον φορέα της βίας, τότε μάλλον θα πρέπει να μιλάμε για φυσικοποίηση της ανεξέλεγκτης βίας από την μεριά των θεωρούμενων δυνάμεων του νόμου και της τάξης. Με δυο λόγια, για την πολιορκία ως οιονεί συνθήκη επικινδυνότητας και, αναπόφευκτα επίσης, ως συνθήκη εκτός νομιμότητας και εκτός ελέγχου. Τόσο ευμετάβολη επίσης, ώστε ανά πάσα στιγμή να διαρρηγνύεται η εικόνα της "διαφύλαξης της τάξης", "κλέφτες κι αστυνόμοι" να γίνονται ένα κουβάρι και η υπερ-φυλασσόμενη περιοχή να μεταρέπεται σε περιοχή σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ως εάν αυτός να είναι ο στόχος, μια διαρκής υπενθύμιση μέχρι σημείου πλύσης εγκεφάλου ότι οι δυνάμεις είναι διατεταγμένες έτσι κι ότι σε συμφέρει να είσαι από τη σωστή πλευρά. Ένα έργο που παίζεται στη σκηνή των Εξαρχείων, με την προοπτική να παιχτεί και σε πολλές άλλες σκηνές και στο οποίο, στην καλύτερη περίπτωση, σε συμφέρει να είσαι θεατής. Μια επιτηρούμενη περιοχή που κάθε τόσο αναπαριστά το κόστος της "μη-συμμόρφωσης" σε μια τόσο ασαφή πλέον κανονικότητα ώστε να τείνει να αποκλείσει από το περιεχόμενό της αυτονόητες καθημερινές συνήθειες και δραστηριότητες.

Μα είναι τόσο τρωτό στην ακρότητά του αυτό το μοντέλο καταστολής, είναι τόσο προφανής η αναντιστοιχία της θεσμικής βίας με την συνθήκη η οποία την πυροδοτεί, ώστε να αναρωτιέται κανείς γιατί είναι τόσο δύσκολο πια να το καταλάβουν οι εμπνευστές του. Πόση βία, πόσες αυθαιρετες ή, ακόμα χειρότερα, πόσες "ατυχείς" συλλήψεις και πόσες συγνώμες θα χρειαστούν ακόμα μέχρι να παραδεχτούν την καθολική αποτυχία του και την αδυναμία κοινωνικής νομιμοποίησής του;

Θα μπορούσαμε ενδεχομένως να εικάσουμε ότι δεν πρόκειται για αυτό καθεαυτό το μοντέλο αλλά για το πρώτο, το πιλοτικό ας το πούμε, στάδιο του και ότι, εντός μια συνολικής πλέον κατάστασης πολιορκίας, θα θυμόμαστε με νοσταλγία την περίοδο της πολιορκίας της περιοχής των Εξαρχείων. Παραμένει, ωστόσο, ακλόνητη η εμπιστοσύνη μου στην τσαπατσουλιά του ελληνικού κράτους και στον χρόνο που κερδίζουμε ενόσω η καταστολή δεν φαίνεται να διεκδικεί τίποτα παραπάνω από τον εαυτό της: γυμνή, χωρίς το κύρος που θα της έδινε η κοινωνική νομιμοποίηση και, ως εκ τούτου, τρωτή.